و ما لم يشأ لم يأمر [١] فتابع ناس ميمونا [٢] و تابع ناس شعيبا فكتبوا الى عبد الكريم بن عجرد و هو فى حبس خلد بن عبد اللّه البجلي يعلمونه قول ميمون و شعيب فكتب عبد الكريم: انّا [٣] نقول ما شاء اللّه كان و ما لم يشأ لم يكن و لا نلحق باللّه سواء فوصل الكتاب إليهم و مات عبد الكريم فادّعى ميمون انه قال بقوله حين قال لا نلحق باللّه سوءا و قال شعيب: لا بل قال بقولى حيث قال ما شاء اللّه كان و ما لم يشأ لم يكن، فتولّوا جميعا عبد الكريم و برئ بعضهم من بعض‌

[ذكر بعض احوال عبد الكريم و ميمون و قولهما فى نكاح بنات البنين الخ‌]

و قال بعض الناس ان عبد الكريم بن عجرد [٤] و ميمون الّذي تنسب‌ [٥] إليه الميمونية رجل‌ [٦] (؟) من اهل بلخ، و قال قوم ان عبد الكريم كان من اصحاب «ابى بيهس» خالفه و فارقه فى بيع الامة، و ذكر «الكرابيسى» فى بعض كتبه ان العجاردة و الميمونية يجيزون نكاح بنات البنين و بنات البنات و بنات [بنات‌] الاخوة و بنات بنى الاخوة [٧] و يقولون‌ [٨] ان اللّه حرّم البنات و بنات الاخوة و بنات الاخوات‌ [٩]

[١] و ما لم يشأ لم يأمر: ساقطة من س ح‌

[٢] ميمون د [ق‌] س‌

[٣] انا: بانا ح‌

[٤] ابن عجرد: محذوفة فى ح‌

[٥] تنسب: نسبت د نسب [ق‌]

[٦] رجل: كذا فى الاصول كلها

[٧] و بنات بنى الاخوة ... و بنات الاخوة: ساقطة من [ق‌]

[٨] و يقولون ح و نقول د س و فى الملل و قال‌

[٩] و بنات الاخوات: كذا صححنا و فى د [ق‌] و بنات الاخ و اللفظتان محذوفتان فى س ح، و قال فى الملل ص ٩٦:

و ذكر الحسين الكرابيسى فى كتابه الّذي حكى فيه مقالات الخوارج ان الميمونية يجيزون نكاح بنات البنات و بنات اولاد الاخوة و الاخوات و قال ان اللّه حرم نكاح البنات و بنات الاخوة