دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٥٧ - ٦/ ١ قريش

چشيدم و خويشتندارانه بر چيزى كه تلخ‌تر از حنظل و براى دل، درد آورتر از تيغ شمشير بود، شكيبايى كردم.

٦٢٣٠. امام على ٧: خداوندا! از تو عليه قريش و كسانى كه آنان را يارى مى‌كنند، يارى مى‌جويم؛ چرا كه آنان پيوند خويشاوندى‌ام را بريدند، منزلت والايم را كوچك شمردند و بر سر حاكميّتى كه از آنِ من بود، عليه من گرد آمدند و گفتند: حق را مى‌توانى بگيرى و مى‌توانى وا گذارى.

٦٢٣١. امام على ٧: خداوندا! قريش را از طرف من مجازات كن! آنان پيوند خويشاوندى‌ام را بريدند، مرا از حقّم محروم ساختند، كم‌خِردان را بر من جَرى ساختند و جان مرا به خطر انداختند.

٦٢٣٢. امام على ٧: خداوندا! قريش را از طرف من مجازات كن! آنان در حقّم ستم ورزيدند، منزلت مرا كوچك شمردند و مرا از ميراثم باز داشتند.

٦٢٣٣. امام على ٧: خدايا! من از تو عليه قريش، يارى مى‌جويم؛ چرا كه آنان در حقّم ستم ورزيدند، مرا از ميراثم باز داشتند و با من دشمنى ورزيدند.