دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٨ - ١٥ نجاشى

ابو صَلْت تَيمى مى‌گويد: نفرين على ٧ در حقّ ابن حُجَيّه چنين بود: «خداوندا! يزيد بن حُجَيّه با پول مسلمانان فرار كرد و به قومى فاسق پيوست. ما را از نيرنگ و شيطنت او محفوظ بدار و وى را به جزاى ستمكاران، كيفر بده ...!».

١٣. عبد اللّه بن عبد الرحمن‌

از جمله كسانى كه از على ٧ جدا شدند، عبد اللّه بن عبد الرحمن بن مسعود بن اوس بن ادريس بن معتّبِ ثقفى بود.

وى نخست با معاويه بود. سپس به على ٧ پيوست و در جنگ صِفّين، در كنار وى بود. سپس بار ديگر به سوى معاويه رفت.

على ٧ وى را «هَجَنَّع» صدا مى‌كرد كه به معناى «دراز» است.

١٤. قَعقاع بن شور

از جمله كسانى كه از على ٧ جدا شدند، قَعقاع بن شور بود.

على ٧ وى را بر منطقه كَسكَر[١] گمارد، امّا از وى كارهايى ناشايست سر زد؛ از جمله، اين كه زنى گرفت و مهريه‌اش را صد هزار درهم قرار داد و به سوى معاويه گريخت.

١٥. نَجاشى‌

يكى ديگر از كسانى كه از على ٧ جدا شدند، نجاشى شاعر (از بنى حارث بن كعب) بود. وى از شعراى عراقيان در جنگ صفّين بود و على ٧ به وى فرمان داده بود كه با

[١] كَسكَر، سرزمينى بود در شرق كوفه و شمال بصره كه مركز آن، شهر كَسكَر، بر ساحل دجله بود و حَجّاج بن يوسف، شهر« واسط» را در ساحل مقابل آن، بنا نهاد( جغرافياى تاريخى سرزمين‌هاى خلافت شرقى: ص ٤٢).