دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٤٤ - ١٠ معاوية بن ابى سفيان

احمد بن بشير، از مسعر بن كدام، آورده است كه: در زمان رفتن حسين ٧ به سمت كوفه، سمرة بن جندب رئيس پاسبانان عبيد اللّه بن زياد بود. او مردم را به حركت به سوى حسين ٧ براى جنگ با وى، تشويق مى‌كرد.

٩. عبد اللّه بن زبير

از جمله روى‌گردانان از على ٧ و دشمنان وى، عبد اللّه بن زبير بود كه پيش‌تر از او ياد كرديم.

على ٧ همواره مى‌فرمود: «زبير از ما اهل بيت بود تا آن كه پسرش عبد اللّه، بزرگ شد و وى را تباه كرد».

عبد اللّه، همان كسى است كه زبير را به جنگ با على ٧ وا داشت و نيز همان كسى است كه رفتن به بصره را براى عايشه، خوب جلوه داد.

او فردى بددهان و بدگو بود كه بنى هاشم را دشمن مى‌داشت و على بن ابى طالب ٧ را لعن مى‌كرد و بد مى‌گفت.[١]

١٠. معاوية بن ابى سفيان‌

على ٧ در نماز صبح و نماز مغرب، قنوت مى‌خواند و در قنوتش معاويه، عمرو، مغيره، وليد بن عقبه، ابو اعور، ضحّاك بن قيس، بُسر بن ارطات، حبيب بن مسلمه، ابو موسى اشعرى و مروان بن حَكَم را نفرين مى‌كرد. اينان نيز در قنوت، وى را لعن مى‌كردند.

[١] ر. ك: ص ٤٠٧( عبد اللّه بن زبير).