دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٥ - ٥/ ١٢ مغيرة بن شعبه

حديج، سه بار پاسخ داد: بله.

امام حسن ٧ به وى فرمود: «همان دشنام‌دهنده به على؟».

حديج، گويى شرمنده شد.

امام حسن ٧ به وى فرمود: «به خدا سوگند، اگر بر على ٧ بر حوض [كوثر] وارد شوى و البتّه نمى‌بينم كه بر او وارد شوى، او را مى‌بينى كه دامنْ بالا زده و منافقان را از لب حوض مى‌راند، همانند شتران غريبه‌اى كه رانده مى‌شوند. اين، سخن راستگوى تصديق‌شده است كه فرمود: «كسى كه تهمت زد، ناكام شد»».

٥/ ١٢ مُغَيرة بن شُعبه‌

او در سال پنجم هجرى اسلام آورد، پس از آن كه گروهى از قبيله خويش (ثقيف) را به قتل رسانده بود و فرارى بود.

وى در آغاز خلافت عمر، از سوى او، زمامدار بحرين‌[١] شد. سپس عمر، او را به زمامدارى بصره گمارد و [پس از مدّتى‌] او را به خاطر ارتكاب زنا، از آن جا بركنار ساخت و استاندار كوفه كرد. (!)

به قول يكى از نكته‌سنجان: يكى به ديگرى مى‌گفت: خداوندْ چنان بر تو خشم گيرد كه امير مؤمنانْ عمر بر مغيره گرفت (او را از حكومت بصره كنار نهاد و زمامدار كوفه ساخت)!

به همين علّت، امام على ٧ او را در همان زمان، به سنگسار، تهديد كرد.

[١] بحرين، سرزمينى ميان ساحل جنوبى خليج فارس و كرانه‌هاى شمالى صحراى بزرگ عربستان، شامل: احسا( لحسا)، هَجَر، هَفوف، جزيرة اوال( بحرين امروزى) و ....( ر. ك: جغرافياى تاريخى كشورهاى اسلامى: ج ١ ص ٢٣١).