دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٠ - ٢ مؤلفان و حديث«رد الشمس»

بحث را همان «ردّ الشمس» اتّفاق افتاده در زمان پيامبر ٦ قرار مى‌دهيم.

٢. برخى از حادثه‌ها و پديده‌ها، چه به لحاظ وقوع و چه به لحاظ چندى و چونى آنها، جايگاهى فراتر از خِرد عادى انسانى و فهم محدود بشر دارند. براى اثبات وقوع چنين حوادثى بايد بر نقل‌هاى استوار، گزارش‌هاى متقن و نيز طرق مطمئن انتقال خبر از روزگار وقوع به نسل‌هاى بعدى تأكيد كرد و صد البته بر محال نبودن عقلانى آن؛ و گرنه، اگر كسانى براى تحليل و تبيين حوادثى از آن دست كه ذكرش رفت، بكوشند با قيچى عقل عادى ببرند و با فهم عادى بدوزند، «راهى به ديهى نخواهند برد».

الف گستره نقل و شهرت حديث «رَدُّ الشمس»

حديث «ردّ الشمس» به راستى شهره آفاق است؛ از همان روزگاران وقوع، به گستردگى نقل شد و كسان بسيارى در ثبت و ضبط آن كوشيدند. اگر كيفيت حادثه و دشواريابى آن را با جوّ هراس‌آلودِ ستيز با فضايل على ٧ در نظر بگيريم، درخواهيم يافت كه حجم نقل‌ها بسى قابل توجّه است.

١. صحابيان و حديث «ردّ الشمس»

جمعى از صحابيان، جريان «ردّ الشمس» را گزارش كرده‌اند كه ده تن از برجسته‌ترين‌هاى آنان، عبارت‌اند از:

امام على ٧، امام حسين ٧، اسماء بنت عُمَيس، عبد اللّه بن عباس، انَس بن مالك، ابو رافع، ابو سعيد خُدْرى، جابر بن عبد اللّه انصارى، ابو هُرَيره و امّ سَلَمه.

٢. مؤلّفان و حديث «ردّ الشمس»

بسيارى از محقّقان و مؤلّفان، تك نگارى‌هايى را در اين زمينه سامان داده‌اند و بدين سان در ميان آثار مكتوب، مجموعه‌اى فخيم و خواندنى را درباره يكى از