دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٦٩ - ٤/ ٢ نفاق

٦١٥٥. امام على ٧: سوگند به خدايى كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، اين، پيمان پيامبر امّى با من است كه جز مؤمن، مرا دوست نمى‌دارد و جز منافق، با من دشمنى نمى‌كند.

٦١٥٦. مسند أبى يعلى به نقل از حارث همْدانى: ديدم كه على ٧ آمد و بر منبر رفت و خداوند را حمد و ثنا گفت. سپس فرمود: «اين، حُكمى است كه خدا بر زبان پيامبرتان، پيامبر امّى، جارى ساخته است كه جز مؤمن، مرا دوست نمى‌دارد و جز منافق، مرا دشمن نمى‌دارد: «و هر كه دروغ بست، نوميد شد»».

٦١٥٧. امام على ٧: پيامبر خدا فرمود: «خداوند عز و جل مِهرِ مرا در دل‌هاى مؤمنان، ريشه‌دار ساخته است، همان گونه كه مِهرِ تو را اى على در دل‌هاى مؤمنان، ريشه‌دار ساخته است؛ و [نيز] كينه من و تو را در دل‌هاى منافقان نشانده است. بنا بر اين، جز مؤمن پرهيزگار، تو را دوست نمى‌دارد و جز منافق كافر، تو را دشمن نمى‌دارد».

٦١٥٨. پيامبر خدا ٦: نشانه منافق، دشمنى با على است.

٦١٥٩. پيامبر خدا ٦: بدانيد! هر كس على را دوست بدارد، خداوندْ برائت از آتش و برائت از نفاق را براى او مقرّر خواهد گردانيد.

٦١٦٠. سنن الترمذى به نقل از ابو سعيد خُدْرى: ما جماعت انصار، منافقان را از دشمنى‌شان با على بن ابى طالب ٧ مى‌شناختيم.