دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣ - ٢/ ٥ اشعارى درباره اين معجزه بزرگ

وصى، خورشيدِ را كه غروب كرده بود، برايمان برگرداند

تا نماز عصر را در وقت آن و با فرصت كافى به جاى آورديم.

يادم نمى‌رود هنگامى كه او خورشيد را خواند و خورشيد، از وى پيروى كرد

فرمانبرانه، لبيك‌گويان و به‌سرعت.

اين، نشانه او در بين ما و حجّت اوست‌

آيا در بين مردم، چون او كسى هست؟

سوگند ياد كرده‌ام كه هيچ گاه كسى را به جاى او برنگزينم‌

و آيا براى نور خدا بديلى هست؟

مرا همين بس كه ابو الحسن، مولايم باشد و پيرو او باشم.

او كسى است كه رسولان الهى از روز اوّل، پيرو او بوده‌اند.

٥٧٧٦. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از عونى: فراموش نكن روزى را كه خورشيد براى او برگشت‌

و زمين را به نور كامل خود، فرا گرفت.

اين حادثه در صهباء بود. نيز خورشيد براى او

در بابِل بازگشت؛ بازگشتى فرمانبرانه.

٥٧٧٧. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از ابن حماد: خورشيد در بابِل براى تو بازگشت.

بر يوشع، در آنچه برترى يافته بود، برترى يافتى.

و نوادگان يعقوب [نيز] نبودند

مثل دو فرزند تو، آن دو نواده پيامبر هدايت.[١]

٥٧٧٨. المناقب، ابن شهر آشوب به نقل از سروجى: در حادثه روز بابِل، خورشيد از دستور او عدول‌

و از فرمانش سرپيچى نكرد، هنگامى كه فرمان داد.

[وقت‌] نماز عصر شد و جنگ، همچنان برپا بود

و او به خورشيد، اشاره كرد كه نگاهش را برگردانَد

[١] ر. ك: ج ٩ ص ٢٥٣( بكر بن حمّاد تاهرتي).