دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣١٣ - ٢/ ١ كينورزى به على، كينورزى به خدا و پيامبر اوست

فصل دوم: بر حذر داشتن از كين‌ورزى به امام على‌

٢/ ١ كين‌ورزى به على، كين‌ورزى به خدا و پيامبر اوست‌

٦٠٦٤. مجمع الزوائد به نقل از ابو رافع: پيامبر خدا، على ٧ را [به عنوان حاكم‌] به يمن فرستاد. مردى از قبيله اسلَم كه به وى عمرو بن شاسِ اسلمى گفته مى‌شد، همراه وى رفت. اين مرد برگشت، در حالى كه از على ٧ بدگويى و شِكوه مى‌كرد.

پيامبر خدا، به دنبال وى فرستاد و آن گاه به وى فرمود: «دور شو، اى عمرو! آيا از على ستمى در داورى ديدى، يا ديدى كه او خود را در تقسيم بيت المال بر ديگران ترجيح دهد؟».

گفت: به خدا، خير.

فرمود: «پس براى چه اين چيزهايى را كه به من خبر داده‌اند، مى‌گويى؟».

گفت: نمى‌توانم از دشمنى با او خوددارى كنم.

پيامبر خدا، چنان خشمناك شد كه خشم از چهره‌اش هويدا بود. آن گاه فرمود: «كسى كه او را دشمن بدارد، مرا دشمن داشته است و كسى كه مرا دشمن بدارد، خداوند را دشمن داشته است و دوستدار او، دوستدار من است و دوستدار من، دوستدار خداوند عز و جل است».

٦٠٦٥. پيامبر خدا ٦: هر كس مرا دوست دارد، بايد على را دوست داشته باشد و كسى كه على را دشمن بدارد، با من دشمنى كرده است و دشمنى با من، دشمنى با خداى عز و جل است و هر كس با خدا دشمنى ورزد، خداوندْ او را وارد جهنّم مى‌سازد.

٦٠٦٦. پيامبر خدا ٦ در وصف على ٧: خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «كسى كه با على دشمنى‌