دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣١ - ٢/ ١٣ همنشينى با پيامبر در بهشت

پاسخ دادم: على است، اى پيامبر خدا!

فرمود: «اى ابو ذر! آيا او را دوست دارى؟».

پاسخ دادم: اى پيامبر خدا! آرى، به خدا سوگند كه او را دوست دارم و دوستدارانش را نيز دوست دارم.

فرمود: «اى ابو ذر! على را دوست بدار و دوستدار على را [نيز] دوست بدار. همانا پرده‌اى كه ميان خدا و بنده قرار دارد، مِهر على بن ابى طالب است.

اى ابو ذر! على را مخلصانه دوست بدار كه هيچ كس نيست كه على را با اخلاصْ دوست بدارد و از خداوندْ چيزى درخواست كند و يا دعايى نمايد، مگر آن كه آن چيز را به او عطا مى‌كند و دعايش را اجابت مى‌نمايد».

گفتم: اى پيامبر خدا! محبّت على بن ابى طالب را بر جگرم همانند آب خنك، يا شهدِ زنبور عسل، يا مانند آيه‌اى از كتاب خدا كه مى‌خوانم، احساس مى‌كنم، و محبّت على در نزد من، شيرين‌تر از عسل است.

پيامبر خدا فرمود: «ما، درخت پاك و ريسمان محكم هستيم و دوستداران ما برگ‌هاى آن درخت هستند. پس، كسى كه مايل است به بهشتْ وارد شود، بايد به شاخه‌اى از شاخه‌هاى اين درخْت در آويزد».

٥٩٧٦. امام على ٧: كسانى مرا دوست مى‌دارند كه با مِهر من وارد بهشت مى‌شوند و كسانى [نيز] با من دشمنى مى‌ورزند كه با كينه من، وارد جهنّم مى‌شوند.

٢/ ١٣ همنشينى با پيامبر در بهشت‌

٥٩٧٧. امام على ٧: پيامبر خدا، دست حسن و حسين ٨ را گرفت و فرمود: «كسى كه من و اين دو نفر و پدر و مادر اين دو را دوست بدارد، در روز قيامت با من در يك جايگاه است.