دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣٤ - بحثى درباره خبرهاى امام از امور غيبى

خواهد خواند»؛

و خبر دادنش از كشته شدن نفس زكيّه در مدينه در كلامش: «وى نزديك احجار الزيت‌[١] كشته خواهد شد»؛

و كلام وى درباره برادر نفس زكيّه، ابراهيم، كه در باب حمزه كشته خواهد شد: «پس از پيروزى، كشته خواهد شد و پس از چيرگى، شكست خواهد خورد» و نيز كلام وى ٧ درباره او: «به او تيرى سياه خواهد رسيد كه بِدان كشته خواهد شد. بدا بر تيرانداز! دستش شُل و بازويش سست باد!»؛

و خبر دادن وى از كشتار مردمِ وَجْ (طائف) و كلام وى درباره آنان كه: «آنان، بهترين مردم دنيا هستند»؛

و خبر دادن وى از [تشكيل‌] كشور علوى در مغرب و تصريح نمودن به نام كُتامه و اينان كسانى بودند كه ابو عبد اللّهِ داعى و معلّم [فاطمى‌] را يارى رساندند؛

و سخن وى ٧ كه به ابو عبد اللّه مهدى، اشاره داشت: «وى، آغازين آنان است و آن گاه، حاكم قَيروان ظهور خواهد كرد، همان كه سخت تنگ‌دست، داراى نسب خالص، برگزيده از سلاله ذو البداء و پيچيده به رداست». عبيد اللّه مهدى، سرخ و سفيد بود و سرخى رخسارش بيشتر بود و ذو البداء، اسماعيل بن جعفر بن محمّد صادق ٨ است كه در ردا پيچيده گشت (چون پدرش ابو عبد اللّه جعفر صادق ٧، وى را هنگامى كه در گذشت، در ردايش پيچيد و بزرگان شيعه را نزد جنازه او برد تا او را ببينند و بدانند كه مرده است و ترديدشان در اين خصوص، برطرف شود)؛

و خبر دادن وى از آل بويه كه كلام وى: «از ديلمان، فرزندان شكارچى خروج خواهند كرد»، اشاره به آنان است؛ چون پدرشان ماهيگير بود و به دست‌

[١] احجار الزيت، جايى در مدينه است كه در آن، نماز باران مى‌خواندند( معجم البلدان: ج ١ ص ١٠٩).