دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ٣/ ١٦ علم امام به آنچه تا روز قيامت، اتفاق خواهد افتاد

وگويى من، شيهه اسبان و همهمه مردانشان را مى‌شنوم. به خدا سوگند، كه پس ازبرترى و تسلّط [آنها] در شهرها، آنچه در كف اختيارشان است، چون دنبه برآتش، ذوب خواهد شد. هر كس از آنان بميرد، گم‌راه مى‌ميرد و هر كس از آنان‌درگذرد، به سوى خداوند عز و جل كشانده مى‌شود و خداوند عز و جل به سوى آن كه توبه‌كند، باز مى‌گردد.

شايد خداوند، پس از پراكندگى پيروانم، آنان را در روزهاى ناگوار بنى اميّه گردآورَد، و هيچ كس را بر خداوند عزيز، حقّ گزينش نيست؛ بلكه اختيار و فرمان‌كامل، از آنِ اوست».

٣/ ١٦

علم امام به آنچه تا روز قيامت، اتّفاق خواهد افتاد

٥٨٦١. امام على ٧ در سخنرانى‌اى كه در آن به فضل و دانش خود، آگاه مى‌سازد و فتنه بنى‌اميّه را بيان مى‌دارد: امّا بعد؛ ... اى مردم! من چشم فتنه را كور كردم و جز من، كسى بر اين كار، جرئت نمى‌كرد، [آن هم‌] پس از آن كه موج تاريكىِ آن‌برخاسته و گزندش فراگير شده بود.

پيش از آن كه مرا از دست بدهيد، از من بپرسيد. سوگند به آن كه جانم به دست‌اوست، از آنچه بين شما تا روز قيامتْ اتّفاق خواهد افتاد و از گروهى كه صد تن را هدايت و صد تن را گم‌راه خواهند كرد، چيزى نمى‌پرسيد، مگر آن كه شما را از آن كه مردم را بدان مى‌خواند، آن كه رهبرى‌شان‌مى‌كند و آن كه آنان را مى‌رانَد، و [نيز] مكان فرود و جاى بارانداز آنان وشمارى كه از آنان كشته خواهند شد و شمارى كه از آنان خواهند مُرد، باخبر خواهم ساخت.