[آنان‌] همواره ستم مى‌كنند و جز بر اشتباه نمى‌افزايند، به تقرّب [الهى‌] نمى‌رسند و براى خود، جز بر دورى از خداى عز و جل نمى‌افزايند. گروهى از آنان باگروهى ديگر انس مى‌گيرند و بعضى، بعضى ديگر را قبول مى‌كنند و همه اينها به‌خاطر وحشت از آنچه پيامبر امّى ٦ به ارث گذاشته، است و [نيز به خاطر] گريز از آنچه او از خبرهاى آفريننده آسمان‌ها و زمين داده است.

[آنان‌] اهل حسرت‌ها، پناه ترديدها، و [نيز] اهل كورى‌ها، گم‌راهى و ترديدند. هر آن كس كه خداوند، او را به خود و رأى خود وا گذاشته است، نزد آن‌كه‌وى را نمى‌شناسد، در امان است و پيش آن كه وى را به جا نمى‌آورد، مورداتّهام نيست. چه قدر اينان به چارپايان بى‌چوپانْ شبيه‌اند!

اى واى از كارهاى پيروانم! پس از دوستى نزديك امروز، پس از من چگونه‌گروهى گروه ديگر را خوار خواهند ساخت و پاره‌اى پاره ديگر را خواهندكشت! [پيروانم‌] در آينده، با جدايى از اصل خود، به شاخه‌ها مى‌چسبند وآرزومند پيروزى جز از راه آن مى‌شوند. هر گروهى به شاخه‌اى از آن چنگ‌مى‌زنند و به هر سو كه شاخه بچرخد، مى‌چرخند.

لذا خداوند كه سپاسْ او راست آنان را براى بنى اميّه در بدترين روزهايشان چنان كه پاييزْ ابرهاى پراكنده را جمع مى‌كند گرد خواهد آورد و بينشان الفت‌برقرار خواهد ساخت و آنان را چون ابرهاى بر هم افراشته جمع خواهد نمودوآن گاه، برايشان درهايى خواهد گشود تا همچون سيل بركننده ويرانگر بين‌دوباغستان كه خداوند [براى جارى ساختن آن‌] موشى را مأمور ساخت [تا سدرا سوراخ كند] و هيچ تپّه و كوه استوارى راه آن را نَبَست، از خيزشگاهشان به راه‌بيفتند.

خداوند، آنان را در دل درّه‌ها فرو خواهد برد و آنان در دل زمين، چشمه‌وارپيش خواهند رفت و به وسيله آنان، حقوق مردمى را از مردمى [ديگر] خواهد گرفت و توسّط آنان با آواره ساختن بنى اميّه، گروهى را در سرزمين گروهى‌ديگر، جاى خواهد داد و براى آن كه آنچه به چنگ آورده‌اند، از چنگشان خارج نشود، خداوند به وسيله آنان، پايه‌هاى استوار را در هم مى‌ريزد وتوسّط آنان، بناهاى ساخته شده از سنگ‌هاى ارَم را مى‌شكند و درون مسجد دمشق (يا: كوه‌هاى شام) را از آنان پُر مى‌سازد.

سوگند به آن كه دانه را شكافت و انسان را آفريد، اين كار، اتّفاق خواهد افتاد