دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٢٧ - ٣/ ١٥ غلبه حق بر باطل در آخر الزمان

[كارسازى كند] به گونه‌اى كه پيگيرْ او رانبيند، گرچه همواره به جستجو باشد.

در آن فتنه‌ها، جمعى، چنان كه آهنگرى تيغ را تيز مى‌كند، ذهن خويش را تيزمى‌كنند، ديده‌هايشان به قرآنْ بينا مى‌شود، گوش‌هايشان را به تفسير آن‌مى‌سپارند و صبحگاهان و شبانگاهان، جام حكمت مى‌نوشند.

٥٨٦٠. امام صادق ٧: امير مؤمنان، در مدينه سخنرانى كرد، خدا را سپاس و ستايش گفت و برپيامبر ٦ و خاندانش درود فرستاد و گفت: «پس از حمد و سپاس؛ خداوندخجسته و والا، جبّاران روزگار را از بين نمى‌برد، مگر پس از مهلت و زمان‌دادن، و او شكستن ستون فقرات امّت‌ها را جبران نمى‌كند، مگر پس از سختى‌و بلا.

اى مردم! در كم‌تر از آنچه از سختى‌ها ديده و از دشوارى‌ها پشت سر گذاشته‌ايد، مايه پند است؛ ولى هر دارنده دلى، خردمند نيست و هر برخوردار ازگوشى، شنونده نيست و هر داراى چشمى، بينا نيست.

بندگان خدا! در هر آنچه به شما مربوط است، نيكو بنگريد. سپس به سرزمين وسرگذشت كسانى كه خداوند به علم خود، آنان را رهبرى نمود، نيك بنگريد كه‌چه سان بر روش فرعونيان، برخوردار از باغ‌ها، چشمه‌ها، كشت‌ها و جايگاه‌هاى‌والا بودند و آن گاه بنگريد كه خداوند، پس از خرمى، شادمانى و امر ونهى [شان‌]، چه عاقبتى برايشان رقم زد.

هر كدام از شما شكيبايى كند، در نهايت، در بهشت جاودان خواهد بود، و پايان‌كارها از آنِ خداست.

در شگفتم! و چرا شگفت‌زده نباشم از اشتباه اين گروه‌ها با همه گوناگونى حجّت‌هايشان در دينشان، كه نه در پى پيامبرى گام برمى‌دارند و نه به‌كرداروصى‌اى اقتدا مى‌كنند؛ نه به غيبى ايمان مى‌آورند و نه عيبى را وا مى‌گذارند.

در نزد آنان، معروف، همان چيزى است كه خود، معروف مى‌شمارند و در پيش‌آنان، منكر، چيزى است كه خود، منكر مى‌دانند. هر كدام، پيشواى خودش است و مى‌پندارد