بدانيد كه من و اين دو فرزندم كشته خواهيم شد و خداوند در آخر زمان، مردى از فرزندانم را بر خواهد انگيخت تا خونخواه ما باشد. او مدّتى از ديدمردم غايب خواهد گشت تا وسيله شناخت اهل گم‌راهى گردد تا آن جا كه‌انسان جاهل خواهد گفت: خدا را نيازى به آل محمّد نيست».

٥٨٥٨. نهج البلاغة از خطبه على ٧ كه در آن به فتنه‌ها اشاره مى‌كند: «هواپرستى را به‌هدايت، باز مى‌گردانَد، هنگامى كه مردم، هدايت را پيرو هواپرستى ساخته‌اند؛ ورأى آنان را پيرو قرآن مى‌كند، هنگامى كه آنان، قرآن را پيرو رأى خود كرده‌اند».

[نيز از اين خطبه است:] «تا آن كه آتش جنگ، در بين شما برپا شود و [چون‌شيرى شرزه‌] دندان نشان دهد و [چون شترى ماده‌] پستان‌هايش پُرشير گردد؛ شيرى كه نوشيدنى آن، شيرين و عاقبتش زهرآگين است.

بدانيد كه فردا، فردايى كه به گونه‌اى مى‌آيد كه شما نمى‌شناسيد، زمامدارى ازغيراينان (امويان)، كارگزاران آنان را بر رفتارهاى ناشايستشان مؤاخده مى‌كند وزمين، گنج‌هاى خود را براى او بيرون مى‌ريزد و كليدهاى آنها را تسليم وى‌مى‌كند. آن وقت، او روش عادلانه را به شما نشان خواهد داد و آنچه از كتاب وسنّت مرده، زنده خواهد كرد».

٥٨٥٩. امام على ٧ در خطبه‌اى كه در آن به فتنه‌ها اشاره دارد: به آنچه هست و مورد انتظاراست، عجله نكنيد و آنچه را فردا خواهد آورد، دير نشماريد. چه بسيارشتابگرى كه چون به چيزى كه مى‌خواست، رسيد، دوست داشت كه كاش آن‌را نمى‌ديد! و چه قدر امروز به فردايى كه سپيده آن، خواهد دميد، نزديك است!

اى مردم! وقت آن است كه هر وعده داده‌شده، درآيد و نزديك است آن‌چيزهايى را كه نمى‌شناسيد [از پرده‌] برآيد. آگاه باشيد كه هر كدام از ما [اهل بيت‌] آن فتنه‌ها را ببيند،[١] با چراغى روشنى‌بخش، حركت خواهد كرد و در آنها بر جاى‌پاى صالحان، قدم خواهد برداشت تا در آن فتنه‌ها بند [از گردن‌ها] بگشايد، بنده‌اى آزاد كند، جمع [گمراهان‌] را پراكنده سازد و پراكندگى [مؤمنان‌] را به جمعيت بدل سازد و در نهان از مردم،

[١] ابن ابى الحديد مى‌گويد: مقصود امام ٧ از جمله:« هر كدام از ما ...»، مهدى( عج) است( شرح نهج البلاغة: ج ٩ ص ١٢٨).