نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٦٧ - نشانههاى نه گانه براى فرعون و مردمش

حق آنان روا داشته مى‌شد، به‌نزد موسى فرياد شكايت بردند. او آنان‌را به‌شكيبايى و استمداد از خداوند سفارش مى‌كرد و وعده پيروزى و نيك فرجامى مى‌داد، اما اين دردشان را درمان نمى‌كرد وغمهايشان را تسكين‌نمى‌داد. به موسى مى‌گفتند: پيش‌از آنكه تو به سراغ ما بيايى، مورد آزار قرار مى‌گرفتيم و پس از آن نيز اوضاع فرقى نكرد.

موسى آنان‌را اميدواركرد كه‌دشمنشان نابود خواهد شد و از اين تنگنا رهايى‌خواهند يافت و در سرزمين موعود به حاكميت خواهند رسيد.[١] فرعون خواست براى حفظ آيين‌قومش موسى‌را ازميان بردارد وخداى او را به‌مبارزه طلبيد، اما موسى از شرّ اين متكبّر خودسر به‌خدا پناه‌آورد وخداوند نيز پناهگاه او شد[٢] و به فرعون و سپاهيانش طعم مرگ را چشاند: «فَأَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ بِجُنُودِهِ فَغَشِيَهُمْ مِنَ الْيَمِّ ما غَشِيَهُمْ»[٣]. موسى با قوم خود از سرزمين مصر راهىِ سرزمين فلسطين شد. خداوند مى‌فرمايد: «وَ لَقَدْ أَوْحَيْنا إِلى‌ مُوسى‌ أَنْ أَسْرِ بِعِبادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقاً فِي الْبَحْرِ يَبَساً لا تَخافُ دَرَكاً وَ لا تَخْشى‌».[٤]

آيا اين رهسپار شدن به دستور خود فرعون بود كه او و قومش دچار رنج و آزارهاى بلاهاى نه گانه شده بودند؟ در تورات آمده است: اين كار بنابر اجازه خود فرعون بود كه از مصر خارج شوند تا از عذابهايى كه گريبانگير قومش مى‌شد، خلاصى يابد. در باب ١٢ از سفر خروج آمده است: «و واقع شد كه در نصف شب، خداوند همه نخست زادگان زمين مصر را از نخست زاده فرعون كه بر تخت نشسته بود تا نخست زاده اسيرى كه در زندان بود و همه نخست زاده‌هاى بهايم را زد و در آن شب، فرعون و همه بندگانش و جميع مصريان برخاستند و نعره عظيمى در مصر برپا شد؛ زيرا خانه‌اى نبود كه در آن ميّتى نباشد و فرعون، موسى و هارون را در شب‌

[١] . اعراف/ ١٢٩:( أُوذِينا مِنْ قَبْلِ أَنْ تَأْتِيَنا وَ مِنْ بَعْدِ ما جِئْتَنا قالَ عَسى‌ رَبُّكُمْ أَنْ يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَ يَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ».

[٢] . غافر/ ٢٦- ٢٧:« وَ قالَ فِرْعَوْنُ ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسى‌ وَ لْيَدْعُ رَبَّهُ إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَكُمْ أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسادَ. وَ قالَ مُوسى‌ إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ».

[٣] . طه/ ٧٨:« پس فرعون با لشكريانش آنها را دنبال كرد و از دريا آنچه آنان را فرو پوشانيد، فرو پوشانيد».

[٤] . طه/ ٧٧:« و در حقيقت به موسى وحى كرديم كه بندگانم را شبانه ببر و راهى خشك در دريا براى آنان بازكن كه نه از فرا رسيدن دشمن بترسى و نه از غرق شدن بيمناك باشى».