نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٦٠٥ - مكان سد ذوالقرنين

«گوگ» (Gog) و «ماگوگ» (Magog) گويند. در ترجمه سبعينيه تورات به اين شكل در آمده و به همين شكل به زبانهاى اروپايى وارد شده است.

اين نام بر اقوامى وحشى كه از سال ٦٠٠ ق. م. در ماوراى كوههاى قفقاز ساكن بوده‌اند، اطلاق مى‌شده است كه با نام تاتار معروف بودند. اين نقطه شمال شرقى از دنياى آن روز به مغولستان (منغوليا) موسوم بود و قبايل كوچ‌نشين آن «منقول» يا «مغول» ناميده مى‌شوند. در منابع چينى اصل كلمه منغول «منگوك» يا «منچوك» آمده است و در هر دو حال، اين كلمه با كلمه عبرى مأجوج بسيار نزديك است كه يونانيان نيز «ميگاگ» مى‌خوانده‌اند.

در تاريخ چين از قبيله ديگرى در اين سرزمين نام برده مى‌شود كه به نام «يوشى» (Yuechi) خوانده مى‌شده‌اند و ظاهراً بايد همين كلمه در طول قرون تحريف يافته و به صورت «يأجوج» عبرى درآمده باشد».[١]

با توجه به آنچه ياد شد، تعبيرهايى كه درباره اين اقوام آمده به اين شرح است:

در تاريخ باستان هرودوت: «ماساگت» (ماساژت يا ماساجت)؛ در نزد يونانيان:

«گوگ» و «ماگوگ»؛ در تورات: «جوج» و «ماجوج»؛ نزد چينيان: «منگوك» يا «ميخوك» و «يوشى»؛ در غرب: «يوئه چى».

همه اين نامها حكايت از يك ريشه دارد كه همان اقوام ددمنش و اوباشى است كه خطرى براى ديگران بودند و قرآن از آنان به «يأجوج و مأجوج» تعبير كرده كه در زمين فسادگرى مى‌كردند.

مردم سرزمينهاى حاصلخيز و آبادى كه در معرض تهاجم بودند، از كورش (ذوالقرنين) درخواست كردند تا برايشان سدّى بسازد كه مانع هجوم اين اقوام شود.

مكان سدّ ذوالقرنين‌

در گذشته گفتيم كه شواهد نشان مى‌دهد جاى سدّ، تنگه‌اى كوهستانى‌بوده كه در ميان كوههاى قفقاز قرار داشته و گذرگاه اقوام خونخوار براى هجوم به مردمان صلح طلب بوده است. اين شكاف و رخنه ميان دو بخش كوه به نام تنگه داريال شناخته‌

[١] . كورش كبير، ص ٢٧١- ٢٧٣.