«قَدْ جاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ هذِهِ ناقَةُ اللَّهِ لَكُمْ آيَةً»[١]. پس ثمود اين امر خارق العاده را درخواست كردند و خداوند نيز در پاسخ دعاى صالح، معجزه‌اش را به صورت اين ناقه نماياند. قرآن شرح بيشترى در اين باره ياد نمى‌كند، به جز آنكه «بيّنه‌اى» از سوى خدا و «ناقة اللَّه» معجز بود.

سيد قطب مى‌نويسد: از اين نسبت در مى‌يابيم كه ناقه‌اى غير عادى بوده و به شيوه‌اى غير طبيعى پديد آمده است؛ به طورى كه بيّنه و نشانه‌اى روشن از جانب پروردگار قلمداد مى‌شده است و مناسبت داشت كه به او نسبت داده شود و نشانه راستى پيامبر خدا شود. و ما جز آنچه در اين منبع آسمانى آمده است، چيزى بر اين قضيّه نمى‌افزاييم.

وى‌مى‌گويد: ما درتوصيف‌ناقه آن‌طور كه مفسّران‌گذشته غرقه گشته‌اند، خود را گرفتار نمى‌سازيم؛ زيرا مدرك صحيحى كه بتوان بر آن اعتماد كرد، در اختيار نداريم.

پس‌به‌همين بسنده‌مى‌كنيم‌كه مطابق خواست‌ثمود، پديده‌اى فراطبيعى بوده‌است.[٢]

البته در قرآن به بعد ديگرى از استثنايى بودن آن اشاره شده است كه تقسيم آب ميان ناقه و قوم باشد: «إِنَّا مُرْسِلُوا النَّاقَةِ فِتْنَةً لَهُمْ فَارْتَقِبْهُمْ وَ اصْطَبِرْ وَ نَبِّئْهُمْ أَنَّ الْماءَ قِسْمَةٌ بَيْنَهُمْ كُلُّ شِرْبٍ مُحْتَضَرٌ»[٣]، «قالَ هذِهِ ناقَةٌ لَها شِرْبٌ وَ لَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَعْلُومٍ، وَ لا تَمَسُّوها بِسُوءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ»[٤].

[١] . اعراف/ ٧٣. درخواست معجزه از سوى قوم ثمود در سوره شعرا آيات ١٥٣ و ١٥٤ مطرح شده است:« قَالُوا إِنَّمَا أَنْتَ مِنَ الْمُسَحَّرِينَ مَا أَنْتَ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُنَا فَأْتِ بِآيَةٍ إِنْ كُنْتَ مِنْ الصَّادِقِينَ»؛ گفتند: تو از افسون شدگانى. تو جز بشرى مانند ما نيستى. اگر راست مى‌گويى، معجزه‌اى بياور.

[٢] . بنگريد به: في ظلال القرآن، ٣/ ١٣١٣ و ٥/ ٢٦١٢.

[٣] . قمر/ ٢٧- ٢٨:« ما براى آزمايش آنان، ماده شتر را فرستاديم و( به صالح گفتيم) مراقب آنان باش وشكيبايى كن و به آنان خبر ده كه آب ميانشان بخش شده است. هر كدام را آب به نوبت خواهد بود».

[٤] . شعراء/ ١٥٥- ١٥٦:« گفت كه اين ماده شترى است كه نوبتى آب او راست و روزى معين نوبت آب شماست و به آن گزندى مرسانيد كه عذابِ روزى هولناك شما را فرا مى‌گيرد».