بارى، قرآن كريم در كاربرد واژه‌هاى معرّب، نظر به استعمال عرب داشته است؛ از اين رو جاى هيچ گونه اعتراضى بر آن وارد نيست؛ چرا كه ساختار آن براساس سبك استوار عربى، اين زبان اصيل و انعطاف‌پذير است.

نكته ديگر اينكه برخى بر اين باورند كه واژه «الياسين»، جمع «الياسىّ» (با ياى مشدّد) است‌كه پس‌از تشديد «ياء» بر «ياء ونون» جمع بسته‌شده‌است؛ همان‌گونه كه اين‌قاعده درباره‌كلمه «اشعرون» كه دراصل «اشعريّون» بوده، عمل شده‌است، امّا به نظر مى‌رسدكه اين‌سخن، پندارى‌بيش نيست كه حاكى‌از عدم تأمّل گوينده آن است.

نجواى محرمانه‌

«وَ أَسَرُّوا النَّجْوَى الَّذِينَ ظَلَمُوا»[١]؛ وآنان‌كه ستم‌كردند، پنهانى به نجوا برخاستند. سوره انبيا مكّى‌است و با مطلعى كوبنده آغاز مى‌شود كه دلها را به شدّت مى‌لرزاند و بدين وسيله توجه انسانهاى غفلت زده را به خطرى نزديك و فراگير جلب مى‌كند: «اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ مُعْرِضُونَ ... لاهِيَةً قُلُوبُهُمْ»[٢]؛ هنگام حسابرسى مردمان نزديك است و آنان غافلانه روى گردانند ... درحالى‌كه دلهايشان مشغول است.

نجواى پنهانى نيز بر غفلت آنان مى‌افزايد. مقصود از نجواى پنهانى در اين آيه، توافق پنهانى براى ايستادگى در مقابل اسلام است تا بدين وسيله از انتشار آن پيشگيرى كنند. نجواى آنان، تشكيك در رسالت پيامبر صلى الله عليه و آله بود؛ زيرا آنان بر اين باور بودند كه «انسان» نمى‌تواند پيامبر خدا باشد و به همين دليل مى‌گفتند: «هَلْ هذا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ ...»[٣]؛ آيا جز اين است كه او بشرى همانند شماست؟!

بزرگان و زمامداران مكّه اين توطئه پليد را طرّاحى كردند؛ همانان كه در جامعه آن روز فسادگرى مى‌كردند و به همين دليل خداوند متعال با جمله «الّذين ظلموا» ميان فاعل و مفعولٌ به، فاصله انداخته است تا نشان دهد كه فاعل كيست. اين روش به‌لحاظ افشاگرى، رساتر از روشى است كه فاعلِ فعل كاملًا آشكار و مشخص است.

معناى‌آيه چنين‌است: غافلان، پنهانى نجواكردند، بويژه ستمگران ... تأثير منفى‌

[١] . انبياء/ ٣.

[٢] . انبياء/ ١ و ٣.

[٣] . انبياء/ ٣.