نقد شبهات پيرامون قرآن كريم - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٣٧ - خداى خشمگين در جست و جوى بنى آدم

همچنين او را وعده فرموده كه در طول زندگى خود و فرزندانش در زمين مشغول رحمت پيوسته و عاقبت فراگيرشان گرداند.

«فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ مِنِّي هُدىً فَمَنْ تَبِعَ هُدايَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ»[١]

اين همه به معناى آن است كه بركات الهى بر زمينيان تا ابد ادامه دارد؛ برخلاف آنچه در تورات آمده كه آدم مورد خشم هميشگى خداوند است، و زمين براى آدم و همسر و فرزندانش تا ابد نفرين شده خواهد بود:

«پس به سبب تو زمين ملعون شد».[٢]

آرى خداوند در توصيف قرآن، با بندگان خود بخشش و مهربانى و مهرورزى روا مى‌دارد، اما در توصيف تورات با ايشان كينه‌ورزى و عناد و انتقام دارد. پس كجاست آن همسانى خيالى كه اثبات مى‌كند سخنان ساختگى يهود منبع اصلى قرآن است.

خداى خشمگين در جست و جوى بنى آدم‌

پرده ديگرى كه تورات نمايش مى‌دهد اين است كه خداوند چگونه نيروهاى خود را براى مبارزه با بنى آدم بسيج كرد؛ گروهشان را پراكنده و زبانشان را درهم و پريشان كرد تا تجمع و هميارى نكنند و با يكديگر آشنا نشوند و در زندگى اجتماعى مددكار يكديگر نگردند. براى چه؟ زيرا او- دور از جناب او- مى‌ترسيد كه آدميان قدرت يابند و عليه مصالح او كودتا كنند!

در سفر تكوين آمده است:

«و تمام جهان را يك زبان و يك لغت بود. و واقع شد كه چون از مشرق كوچ مى‌كردند همواريى در زمين شنعار (سرزمينى در عراق، ميان دجله و فرات) يافتند و در آنجا سكنى گرفتند. و به يكديگر گفتند بياييد خشتها بسازيم و آنها را خوب بپزيم ... و شهرى براى خود بنا نهيم ... و خداوند نزول نمود تا شهر و برجى را كه بنى آدم بنا مى‌كردند (بابل) ملاحظه نمايد. و خداوند گفت همانا قوم يكى است و جمع ايشان را يك زبان و اين كار را شروع كرده‌اند و الان هيچ كارى كه قصد آن بكنند از

[١] . بقره/ ٣٨.

[٢] . عهد عتيق، سفر پيدايش، باب ٣/ ١٧.