ثالثاً؛ آموزه‌هاى بلند عرضه شده از سوى قرآن، هرگز با افسانه‌هاى سست و دست‌نوشته‌هاى عهدين همخوانى ندارد، آيا مى‌توان اين بلندپايه را برگرفته از آن فرومايه دانست.

و دلايل ديگرى كه به تفصيل خواهد آمد.

قرآن، خود گواه وحيانى بودن آن‌

اگر از خود قرآن بپرسيم گواهى خواهد داد كه بر پيامبر اسلام، محمّد صلى الله عليه و آله وحى شده؛ چنان كه بر پيامبران پيشين نيز وحى مى‌شد:

«إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ كَما أَوْحَيْنا إِلى‌ نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَوْحَيْنا إِلى‌ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ عِيسى‌ وَ أَيُّوبَ وَ يُونُسَ وَ هارُونَ وَ سُلَيْمانَ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً. وَ رُسُلًا قَدْ قَصَصْناهُمْ عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ رُسُلًا لَمْ نَقْصُصْهُمْ عَلَيْكَ وَ كَلَّمَ اللَّهُ مُوسى‌ تَكْلِيماً. رُسُلًا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ وَ كانَ اللَّهُ عَزِيزاً حَكِيماً. لكِنِ اللَّهُ يَشْهَدُ بِما أَنْزَلَ إِلَيْكَ أَنْزَلَهُ بِعِلْمِهِ وَ الْمَلائِكَةُ يَشْهَدُونَ وَ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً»[١]

ما همچنان كه به نوح و پيامبران بعد از او وحى كرديم به تو نيز وحى كرديم، و به ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و اسباط و عيسى و ايوب و يونس و هارون و سليمان نيز وحى نموديم و به داود زبور بخشيديم. و پيامبران را كه در حقيقت آنان را قبلًا بر تو حكايت نموديم؛ و پيامبرانى را كه سرگذشت ايشان را بر تو نازل نكرده‌ايم و خدا با موسى آشكار سخن گفت. پيامبرانى كه بشارتگر و هشداردهنده بودند تا براى مردم پس از فرستادن پيامبران در مقابل خدا بهانه و حجتى نباشد و خدا توانا و حكيم است. اما خدا به حقانيت آنچه بر تو نازل كرده است گواهى مى‌دهد؛ آن را به علم خويش نازل كرده است و فرشتگان نيز گواهى مى‌دهند و كافى است خدا كه گواه باشد.

«قُلْ أَيُّ شَيْ‌ءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهِيدٌ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ»[٢].

بگو گواهى چه كسى از همه برتر است؛ بگو خدا ميان من و شما گواه است. و اين‌

[١] . نساء/ ١٦٣- ١٦٦.

[٢] . انعام/ ١٩.