عزّوجلّ را درباره زنان، ايشان اسير دست شما هستند، آنها را بر اساس پيمان و امانت خدا گرفته‌ايد. تا آنجا كه گفت: پس بر آنان دلسوزى كنيد و دل ايشان را آرام بداريد تا با شما باشند، و اكراه و اجبارشان نكنيد و بر سر خشمشان مياوريد.»[١]

شيخ صدوق در دو كتاب خود «علل الشرايع» و «امالى» از اميرمؤمنان عليه السلام نقل كرده كه فرمود: «در هر حال با ايشان مدارا كنيد و با آنان نيكو سخن بگوييد، باشد كه ايشان نيكو عمل كنند.»[٢]

امام صادق عليه السلام از پدرش نقل كرد: «هركه زنى مى‌گيرد بايد گرامى‌اش بدارد، پس همانا همسر هر كدام از شما لعبتى است، هركه گرفت نبايد او را ضايع گرداند.»[٣]

اينك برايند اين همه روايات فراوان چنين مى‌شود:

زن ارزش انسانى والايى دارد كه مرد بايد آن را پاس بدارد و خوار و رسوايش نسازد و نيكو با او رفتار كند و خود را با او دو شريك هماورد در اداره امور زندگى بداند، مسؤوليتها را عادلانه تقسيم كند، او را بر هيچ كارى اكراه نكند، از او خاطرخواهى و جانبدارى كند و با نرمى و مدارا با او همزيستى كند، چرا كه او گل است و نه قهرمان. اگر از او لغزشى ديد بر آن چشم بپوشد و اگر ناسازگارى و ستيز از او احساس كرد با او نيكو مدارا كند تا خاطر نازك و زودرنج او را به دست آورد.

درشتى و تندى با او نكنيد كه ايشان براى شما خاضع‌اند. پس بر ايشان دلسوز باشيد و دلهاشان را- از هر چيزى- پاك بخواهيد، تا با شما و در كنار شما باشند، و اكراه‌شان نكنيد و بر سر خشمشان مياوريد- كه در روايت پيامبر گذشت-.

در هر حال با ايشان مدارا كنيد و با ايشان نيكو سخن بگوييد تا نيكو عمل كنند- چنان كه در سخن امام اميرالمؤمنين عليه السلام گذشت-.

هركه همسرى بر مى‌گزيند بايد گرامى‌اش بدارد، كه او لعبتى است، هركه بر گرفتش مباد كه تباهش سازد- چنان كه امام صادق عليه السلام فرمود-.

اما زدن به طور كلى منع شده مگر آن كه موجب درد و عيب نباشد و بهتر آن است‌

[١] . مستدرك الوسائل، ١٤/ ٢٥٢.

[٢] . بحارالانوار، ١٠٠/ ٢٢٣ به نقل از علل الشرائع، ص ٥١٣ وامالى صدوق، ص ٢٠٦.

[٣] . همان، ص ٢٢٤.