خُضِ الْغَمَرَاتِ لِلْحَقِّ حَيْثُ كَانَ وَ تَفَقَّهْ فِي الدِّينِ- وَ عَوِّدْ نَفْسَكَ الصَّبْرَ عَلَى الْمَكْرُوهِ- وَ نِعْمَ الْخُلُقُ التَّصَبُرُ فِي الْحَقِّ- وَ أَلْجِئْ نَفْسَكَ فِي أُمُورِكَ كُلِّهَا إِلَى إِلَهِكَ- فَإِنَّكَ تُلْجِئُهَا إِلَى كَهْفٍ حَرِيزٍ وَ مَانِعٍ عَزِيزٍ- وَ أَخْلِصْ فِي الْمَسْأَلَةِ لِرَبِّكَ- فَإِنَّ بِيَدِهِ الْعَطَاءَ وَ الْحِرْمَانَ- وَ أَكْثِرِ الِاسْتِخَارَةَ وَ تَفَهَّمْ وَصِيَّتِي- وَ لَا تَذْهَبَنَّ عَنْكَ صَفْحاً- فَإِنَّ خَيْرَ الْقَوْلِ مَا نَفَعَ- وَ اعْلَمْ أَنَّهُ لَا خَيْرَ فِي عِلْمٍ لَا يَنْفَعُ- وَ لَا يُنْتَفَعُ بِعِلْمٍ لَا يَحِقُّ تَعَلُّمُهُ (٦٠٤٣٩- ٦٠١٨٥)

[لغات‌]

(الغمرات): ميخها.

(المثنوى): جاى ماندن و اقامت.

[ترجمه‌]

«پس اى پسرك من تو را به پرهيزگارى و ترس از خدا و پيوسته امر و فرمان او را بردن، و آباد ساختن خانه دل خود با ياد خدا، و چنگ زدن به ريسمان او، سفارش مى‌كنم، و كدام وسيله اطمينان بخش‌تر و استوارتر از رشته بين تو و خداست، اگر تو آن را دستاويز قرار دهى؟! دلت را به موعظه زنده‌دار و با پارسايى بميران و بوسيله يقين نيرومند ساز و به نور حكمت روشن كن و با ياد مرگ ذليل و خاشع گردان و به اعتراف بر نابودى و فنا وادار ساز، و به بديهاى دنيا بينايش گردان، و از حمله روزگار و گردش ناهنجار شبانه‌روز بترسان، و با شرح احوال گذشتگان آشنا كن، و آنچه را كه بر سر آنها آمده است يادآور باش و در ديار و آثار ايشان گردش كن، پس ببين آنان چه كرده‌اند، و از چه چيزها دست شسته‌اند، و كجا فرود آمده و منزل گرفته‌اند، در نتيجه خواهى ديد كه ايشان از دوستان جدا و در سراى غربت جايگزين شده‌اند و گويا طولى نخواهد كشيد كه تو نيز يكى از آنان خواهى شد، بنا بر اين، جايگاه خود را با اعمال شايسته بياراى و سراى آخرت خود را به دنيايت مفروش، و در باره آنچه آگاهى ندارى سخن مگو، و در چيزى كه به تو مربوط نيست گفتگو نكن، و از راهى كه مى‌ترسى گمراه شوى مرو، زيرا خوددارى به هنگام سرگردانى از گمراهى، بهتر از انجام كارهاى ترسناك است. و امر به معروف كن تا در جرگه آن باشى، و با دست و زبان نهى از منكر نما، و با تلاش و كوشش از بدكاران فاصله بگير، و آن‌