يك نواختى مطالب آن از نگرش در آن افسرده مى‌گردند. وقتى كه بر بخشى از مطالب آن آگاهى يابند قسمتهاى ديگر را نيز با آن مقايسه مى‌كنند و اين قسمت بر ايشان تازگى ندارد تا لذّتبخش باشد و توجه به آن را ادامه بخشد، از طرفى چون حالت افسردگى و زدگى براى نفس آدمى ناپسند است، امام (ع) امر فرموده است تا حكمتهاى تازه براى نفس بجويند. مقصود، حكمتهاى تازه و شگفت‌آور براى نفس است كه لذّت‌آور باشد به حدّى كه هميشه دنبال دانش و بهره‌گيرى از مطالب گوناگون برآيد. مقصود امام (ع) از حكمت، حكمت عملى و اقسام مختلف آن و يا شامل همه اينهاست.

(٣٠٨٥) ٨٥- امام (ع) فرمود:

لَا يَقُولَنَّ أَحَدُكُمْ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْفِتْنَةِ- لِأَنَّهُ لَيْسَ أَحَدٌ إِلَّا وَ هُوَ مُشْتَمِلٌ عَلَى فِتْنَةٍ- وَ لَكِنْ مَنِ اسْتَعَاذَ فَلْيَسْتَعِذْ مِنْ مُضِلَّاتِ الْفِتَنِ- فَإِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ يَقُولُ- وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ- وَ مَعْنَى ذَلِكَ أَنَّهُ يَخْتَبِرُهُمْ- بِالْأَمْوَالِ وَ الْأَوْلَادِ لِيَتَبَيَّنَ السَّاخِطَ لِرِزْقِهِ- وَ الرَّاضِيَ بِقِسْمِهِ- وَ إِنْ كَانَ سُبْحَانَهُ أَعْلَمَ بِهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ- وَ لَكِنْ لِتَظْهَرَ الْأَفْعَالُ الَّتِي بِهَا يُسْتَحَقُّ الثَّوَابُ وَ الْعِقَابُ- لِأَنَّ بَعْضَهُمْ يُحِبُّ الذُّكُورَ وَ يَكْرَهُ الْإِنَاثَ- وَ بَعْضَهُمْ يُحِبُّ تَثْمِيرَ الْمَالِ وَ يَكْرَهُ انْثِلَامَ الْحَالِ (٧٥٥٣٨- ٧٥٤٥٤) قال السيد الرضي و هذا من غريب ما سمع منه في التفسير (٧٥٥٤٩- ٧٥٥٣٩)

[ترجمه‌]

«مباد كسى از شما بگويد، خدا از فتنه و آزمون به تو پناه مى‌برم. زيرا كسى نيست كه آزمايش نشود، امّا آن كه پناه مى‌برد بايد از فتنه‌هاى گمراه كننده پناه ببرد چون خداى سبحان مى‌فرمايد: وَ اعْلَمُوا أَنَّما أَمْوالُكُمْ وَ أَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ [١]. اين بدان معناست كه خداوند مردم را به وسيله مال و فرزندشان مى‌آزمايد، تا كسى كه از روزى خود ناراضى است، و كسى كه نسبت به نصيب خود راضى است،

[١] سوره انفال (٨) آيه (٢٨) يعنى: بدانيد كه ثروتها و فرزندان شما آزمايشند.