و بعد در باره منشيان و دبيران خود، بينديش و بهترين آنها را به كارهاى خويش بگمار و نوشتن نامه‌هايى را كه در آنها سرنوشت كارها و اسرار حكومتى نوشته مى‌شود، به دبيرى اختصاص ده كه در تمام صفات خوب، خير انديشى و پاكدامنى از نويسندگان ديگر جامعتر باشد كسى كه عظمت تو او را از راه بيرون نبرد تا با مخالفت با تو در حضور مردم و بزرگان جسور باشد و كسى كه غفلت و بى‌توجّهى او باعث شود كه در رساندن نامه‌ها به كارگزارانت كوتاهى كند و يا از طرف تو پاسخ درست را به آنها نرساند و از آنچه از جانب تو داد و ستد مى‌كند تو را بى‌خبر گذارد و هم چنين كسى كه در بستن قراردادى به نفع تو سستى نكند، و از الغاء قراردادى كه به زيان تو است ناتوان نماند، و اندازه ارزش و مقام خود را در كارها بشناسد، زيرا كسى كه موضع خود را نشناسد مقام و موضع ديگران را هرگز نخواهد شناخت، و مبادا كه آنان را با فراست و دريافت خود و اطمينان و خوشبينى كه دارى انتخاب كنى، زيرا افراد براى جلب نظر فرمانروايان، خودنمايى مى‌كنند و خدمت خود را خوب جلوه مى‌دهند و نيك نفسى و خير انديشى مى‌نمايانند و عيبهاى خود را از حاكم مى‌پوشانند تا او را بفريبند، در حالى كه غير از آنچه وانمود مى‌كنند، در باطن چيزى از خيرخواهى و امانت در آنان وجود ندارد. بنا بر اين بايد آنها را به كارهايى كه نيكان پيش از تو انجام مى‌دادند، بيازمايى، آن گاه بهترين آنها را كه بين مردم درستكاريشان آشكار و بر سر زبانهاست، انتخاب كن، و اين نوع امتحان دليل اطاعت تو از خدا و كسى است كه كار را به تو سپرده است و براى هر كارى از كارها فردى كارگردان از دبيران خود را بگمار، كه عظمت كار، او را از پا در نياورد و ناتوان نسازد و زيادى كار او را نلرزاند. و اگر در منشيان تو عيبى باشد كه از چشم تو پنهان بماند، تو مسئول آن هستى.

ديگر آن كه سفارش مرا در باره بازرگانان و صنعتگران پذيرا باش، و در باره آنان پند و نصيحت خود را دريغ مكن چه آنان كه در شهرها مقيمند و چه آنان كه‌