و آنگهى براى قضاوت ميان مردم بهترين افراد رعيّت را انتخاب كن، از آن كسانى كه كارها بر او سخت و مشكل جلوه نكند، و طرفهاى نزاع، نظر خود را با لجاجت بر او تحميل نكنند و او در اشتباه خود پافشارى نكند، و به هنگام شناخت حق از بازگشت بدان درمانده نباشد، و هواى نفسش متمايل به حرص و طمع نباشد، و به اندك فهم و درك از مسائل، بدون زحمت فكر و انديشه زياد، بسنده نكند. از آن كسان كه در برابر شبهات، بيشتر تأمل مى‌كنند، و بيشتر از همه سراغ دليل و برهان مى‌روند، و از همگان كمتر از مراجعه دادخواهان خسته مى‌شوند و براى كشف واقعيتها از همه با حوصله‌تر و به هنگام روشن شدن حكمى از همه كس قاطعترند. كسى كه ستايش زياد او را وادار به خودبينى نسازد و تشويق و فريب او را از اعتدال بيرون نكند، و اين چنين افراد شايسته و قضات آراسته به چنين ويژگيها كم‌اند. و بعد از همه اينها، قضاوت او را بسيار وارسى كن و به قدرى از مال دنيا به او بده كه زندگى‌اش در رفاه باشد و جلو عذر و بهانه او را بگيرد و نياز به مردم نداشته باشد، و او را در نزد خود مقام و جايگاهى بده كه ديگر نزديكان تو در آن مقام طمع نكنند تا بدين وسيله او از بدگويى افراد در نزد تو ايمن باشد. پس اين امر [قضاوت‌] را كاملا زير نظر داشته باش، زيرا اين قضا در دست بدكارانى گرفتار بود كه در آن از روى هوا و هوس رفتار مى‌كردند و آن را وسيله رسيدن به دنيا قرار داده بودند. و آنگهى در اعمال كاركنانت دقيق باش، وقتى كه آنها را آزمودى به كار بگمار، مبادا ايشان را از روى هواى نفس و يا به قصد كمكى به ايشان، بى‌حساب مشغول كار كنى زيرا اينها رشته‌هايى از ستمكارى و خيانت به مردم است و چنين افرادى را از ميان آزمودگان و افراد با آزرم از خانواده‌هاى نجيب و پيشقدم در اسلام جستجو كن، زيرا اينان داراى ويژگيها و خصلتهاى ارزشمند و با ناموس‌تر و كم طمعتر و بيشتر در انديشه عواقب كارند. بنا بر اين وسايل خورد و خوراك آنها را فراوان كن، كه اين عمل باعث تقويت آنها در خودسازى و بى‌نيازى از خوردن حق زير دستان خواهد شد، و هم حجّتى است بر ايشان، اگر فرمان تو را نبرند و يا امانت تو را خدشه‌دار كنند. آن گاه در كارهايشان بررسى كن، و بازرسان راستگو و