المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٣٩٢ - دوم از توابع تأكيد و احكام آن

يعنى: آگاه باش كاش من بودم كودك شيرخوار كه برمى‌داشت من را ذلفاء در يك سال همه آنسان و هرگاه مى‌گريستم مى‌بوسيد مرا چهار بار بوسيدنى، در آن هنگام مى‌گريستم تمام روزگار را شاهد در تأكيد نمودن « الدهر » است بواسطه « اجمع » بدون آوردن « كلّ ».

شارح گويد:

مختار ما اينست كه تأكيد بواسطه اين الفاظ بدون « كلّ » در نثر نيز جايز است و شاهد ما براين گفتار فرموده نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است.

فله سلبه اجمع (پس براى او مى‌باشد آنچه از مقتول درآورده مى‌شود تمام آنها).

شاهد در تأكيد « سلب » است بواسطه لفظ « اجمع » بدون اينكه « كلّ » در عبارت آمده باشد.

متن: «٥٢٦»

تجزيه و تركيب‌

واو: استينافيّه.

ان: شرطيّه، جازم.

يفد: فعل مضارع، مجزوم، فعل شرط.

توكيد: اسم، مضاف، فاعل براى « يفد ».

منكور: مضاف اليه.

قبل: فعل ماضى، مجهول، جواب شرط، محلّا مجزوم.

واو: عاطفه.

عن: حرف جارّ.

نحاة: مجرور به « عن » ، مضاف، متعلّق به شمل.

البصرة: مضاف اليه.

المنع: مبتداء.

شمل: فعل ماضى، خبر.