المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٠٤ - تتمه مبحث تأكيد

براى دردى كه در اين جماعت است هرگز دوائى.

شاهد در اينست كه « لام » در « للما » تكرار شده بدون تكرار آنچه بآن متصل است و على القاعده مى‌بايد شاعر لمابهم لمابهم مى‌گفت.

امّا حكم حروف جوابيّه همچون: نعم و بلى.

حكيم اين حروف در باب تأكيد آنست كه جايز است تنها خودشان اعاده شده بدون آنچه متّصل بآنها است.

مصنّف گويد:

بواسطه ضمير مرفوعى كه منفصل است هرضمير متّصلى را تأكيد نما.

شارح گويد:

اعمّ از آنكه ضمير متّصل مرفوع بوده و يا غير مرفوع باشد مانند:

اسكن انت و زوجك الجنّة (ساكن شو خودت و همسرت در بهشت).

در اين آيه شريفه ضمير مستتر در « اسكن » كه متّصل محسوب مى‌شود و مرفوع است بوسيله « انت » كه ضمير متّصل مرفوع است تأكيد شده.

و مانند: قمت انت.

در اين مثال نيز ضمير متّصل مرفوع در « قمت » بوسيله ضمير منفصل مرفوع يعنى « انت » تأكيد گرديده.

و مثل: اكرمتك انت (اكرام كردم تو را).

در اين مثال ضمير متّصل منصوب يعنى « كاف » بوسيله ضمير منفصل مرفوع يعنى « انت » تأكيد شده است.

و نظير: مررت بك انت (گذشتم بتو خودت).

در اين مثال ضمير متّصل مجرور يعنى « كاف » بوسيله ضمير منفصل مرفوع يعنى « انت » تأكيد گرديده است.

قوله: سكت عنه: ضمير در « سكت » به مصنّف و در « عنه » به امر المنفصل راجع است.

قوله: ايعدكم انّكم الخ: آيه (٣٥) از سوره مؤمنون.

قوله: اسكن انت و زوجك الجنّة: آيه (٣٥) از سوره بقره.