المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٤٣ - مبحث اضافه

رفع تا مبتداء باشد.

محضة: خبر است براى « تلك ».

واو: عاطفه.

معنويّة: معطوف است به محضة.

ترجمه:

آن اضافه (اضافه وصف بمعمول) نامش اضافه لفظيّه بوده و آن ديگرى (اضافه غير وصف بمعمول) اسمش اضافه محضه و معنويّه مى‌باشد.

متن «٣٩١»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه و معطوف عليه « ذى الاضافة» مى‌باشد.

وصل: اسم، مضاف، مبتداء.

ال: مضاف اليه.

باء: حرف جارّ، عامل.

ذا: اسم اشاره و مشار اليهش وصف مضاف بمعمول بوده، مجرور بباء، متعلّق به « وصل ».

المضاف: عطف بيان براى « ذا ».

مغتفر: خبر است براى « وصل ».

ان: حرف شرط.

وصلت: فعل ماضى، مفرد، مؤنّث، غائب، مجهول و ضمير نائب فاعلى به « ال » راجع است، محلا مجزوم تا فعل شرط باشد و جواب شرط بقرينه مصراع اوّل محذوف است و تقدير آن چنين مى‌باشد:

ان وصلت ال بالثانى فوصل ال بذالمضاف مغتفر.

بالثانى: جارّ و مجرور، متعلّق به « وصلت ».

كاف: حرف جارّ.

الجعد: صفت مشبهه، مضاف، مجرور بكاف متعلّق باستقرّ، خبر براى مبتداء، محذوف و تقدير كلام: هو كالجعد الشعر مى‌باشد.