المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٥٥٥ - فصل مبحث اختصاص

وجب: فعل ماضى مفرد، مذكّر، غائب، لازم، خبر، و جمله استتاره وجب صله و عائد است براى ما.

ترجمه‌

شخص محذّر بواسطه آنچه استتارش واجب است « ايّاك و الشّرّ» و نظير آن را نصب مى‌دهد.

متن: «٦٢٣»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

دون: اسم، ظرف، متعلّق به « انسب » ، مضاف.

عطف: مضاف اليه.

ذا: اسم اشاره و مشار اليهش وجوب نصب به فعلى كه استتارش واجب است مى‌باشد، مفعول براى « انسب ».

لام: حرف جرّ بمعناى « الى ».

ايّا: مجرور به « لام » ، متعلّق به « انسب ».

انسب: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، متعدّى، ثلاثى مجرّد.

واو: عاطفه.

ما: موصوله، محلّا مرفوع است تا مبتداء باشد.

سواه: مضاف و مضاف اليه، فاعل براى « استقرّ » ، صله و عائد براى « ما ».

ستر: اسم، مضاف، مبتداء دوّم.

فعله: مضاف و مضاف اليه و مضاف در آن مضاف اليه است براى « ستر ».

لن: از حروف ناصبه، عامل، مبنى.

يلزما: فعل مضارع منصوب، مفرد، مذكّر، غائب، ثلاثى مجرّد، لازم، خبر براى « ستر فعله» و جمله « ستر فعله لن يلزما» خبر است براى « ما سواه».

ترجمه‌

نسبت بده حكم مذكور را به « ايّا » در موردى كه حرف عاطف وجود ندارد. و در غير آنچه ذكر شد استتار فعل تحذير هرگز لازم نمى‌باشد.