المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤١٩ - قسم دوم عطف نسق(عطف بحروف)

گرديد).

شاهد در « لكن » است كه « طلا » را لفظا به « امرء » عطف نموده.

مصنّف گويد:

پس با « واو » عطف نما سابق يا لاحق و يا مصاحب در حكم را.

شارح گويد:

عطف لاحق برسابق مانند آنچه در فرموده حقتعالى آمده:

و لقد ارسلنا نوحا و ابراهيم‌ ( هرآينه فرستاديم نوح و ابراهيم را).

شاد در « واو » است كه ابراهيم را به « نوح » عطف كرده و معلوم است زمان حضرت ابراهيم عليه السلام بعد از حضرت نوح عليه السلام مى‌باشد.

و عطف سابق برلاحق همچون:

كذلك يوحى اليك و الى الّذين من قبلك‌ ( اينچنين بتو وحى شد و به كسانى كه پيش از تو بوده‌اند).

شاهد در « واو » است كه « الى الّذين ... » را به « اليك » عطف نموده و پر واضح است الى الّذين من قبلك سابق بر « اليك » مى‌باشد.

و عطف مصاحب همچون فرموده حقتعالى:

فانجيناه و اصحاب السفينة ( پس، او و سرنشينان كشتى را نجات داديم).

شاهد در « واو » است كه « اصحاب السفينة» را به ضمير منصوبى در « انجيناه » عطف كرده و زمان متعاطفين مقارن و مصاحب مى‌باشد.

قوله: و المصدر بالتسكين: يعنى بسكون سين « نسق ».

قوله: و لقد ارسلنا نوحا و ابراهيما: آيه (٢٦) از سوره حديد.

قوله: كذلك يوحى اليك الخ: آيه (٣) از سوره شورى.

قوله: فانجيناه و اصحاب السفينة: آيه (١٥) از سوره عنكبوت.

متن: «٥٤٤»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

اخصص: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر.