المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٣٠ - ام متصله و حكم آن

شاهد در « ام » است كه بعد از همزه تسويه يعنى « أدعوتموهم ...» قرار گرفته است.

و مراد از همزه‌اى كه ما را از لفظ « اىّ » بى‌نياز گرداند آنست كه بواسطه آن و « ام » تعيين شيئى را طلب كنيم مانند:

ان ادرى أقريب ام بعيد ما توعدون‌ ( نمى‌دانم آنچه را كه وعده داده شده‌ايد نزديك بوده يا دور مى‌باشد).

شاهد در « ام » بوده كه بعد از همزه‌اى قرار گرفته كه ما را از آوردن لفظ « اىّ » بى‌نياز مى‌كند يعنى « أقريب ...».

المباحث النحويه شرح سيوطى ؛ ج‌٣ ؛ ص١٤٣٠

ظير:

و انتم اشدّ خلقا ام السّماء ( آيا آفرينش شما محكم‌تر است يا آسمان).

شاهد در « ام » است كه بعد از همزه‌اى واقع شده كه ما را از آوردن لفظ « اىّ » مستغنى مى‌كند يعنى « ءانتم ...».

مانند آنچه در قول اسود بن يغفر وارد شده:

يعنى: همانا بجان تو قسم اگرچه در صدد دانستن بوده‌ام ولى نمى‌دانم شعيب پسر سهم است يا فرزند منقر مى‌باشد.

شاهد در « ام » بوده كه پس از همزه‌اى كه بواسطه‌اش از « اىّ » بى‌نياز مى‌گرديم واقع شده.

البتّه همزه قبل از « شعيب بن سهم» است كه حذف گرديده.

و نظير:

يعنى: پس برخواستم بجهت خيال رويقه كه در خواب ديدم در حالتى كه ترسان بودم پس آن خيال من را بدخواب كرد، پس گفتم:

آيا آن رويقه بود كه راه ميرفت در شب يا آنكه مرتبه ديگر بازگشت نمود به من خيالش در خواب.

شاهد در « ام » است كه براى طلب تعيين بوده و بعد از همزه‌اى كه ما را از لفظ « اىّ » بى‌نياز مى‌كند قرار گرفته است.

و مثل آنچه در فرموده حقتعالى آمده: