المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١١٥٣ - شرط كسب تأنيث و تذكير مضاف از مضاف اليه در اضافه معنويه

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

لا يضاف: فعل مضارع منفى، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول.

اسم: نائب فاعل براى « يضاف ».

لام: حرف جارّ بمعناى « الى ».

ما: موصوله، محلّا مجرور به « لام ».

باء: حرف جارّ بمعناى « مع ».

ه: مجرور به « باء » ، متعلّق به « اتّحد ».

اتّحد: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب از باب افتعال و ضمير فاعلى در آن به « اسم » راجع است.

معنى: تمييز است از نسبت « اتّحد » به ضمير فاعلى.

واو: عاطفه.

اوّل: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، متعدّى و ضمير فاعلى در آن مستتر است.

موهما: مفعول براى « اوّل ».

اذا: ظرفيه، از ادات شرط.

ورد: فعل شرط و بقرينه « اوّل موهما» جواب شرط محذوف.

ترجمه:

و اسم به چيزى كه با آن از حيث معنا متّحد است اضافه نميشود و آنچه بتوهّم مى اندازد اضافه مذكور را بتأويل ببر.

متن: «٣٩٦»

تجزيه و تركيب‌

واو: بمعناى استيناف.

بعض: مضاف، مبتداء.

الاسماء: مضاف اليه.

يضاف: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، خبر.

ابدا: ظرف، متعلّق به « يضاف ».