المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٤٩١ - مبحث نداء

ياء: مضاف اليه.

واو: عاطفه.

ال: معطوف به « يا ».

الّا: از ادات استثناء.

مع: اسم، مضاف.

اللّه: مضاف اليه، مضاف و مضاف اليه، مستثنا مى‌باشند.

واو: عاطفه.

محكى: معطوف به « اللّه » ، مضاف.

الجمل: مضاف اليه.

ترجمه‌

جمع بين « يا » و « ال » به اضطرار اختصاص داده شده مگر در لفظ « اللّه » و جملاتى كه حكايت شده‌اند.

متن: «٥٨٤»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

الاكثر: اسم تفضيل، مبتداء.

اللّهمّ: خبر.

بالتعويض: جارّ و مجرور، متعلّق باستقرّ، حال.

واو: عاطفه.

شذّ: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب.

يا اللّهمّ: فاعل براى « شذّ ».

فى: حرف جارّ.

قريض: بمعناى « شعر » ، مجرور به « فى » ، متعلّق به « شذّ ».

ترجمه‌

اكثرا « اللّهمّ » گفته ميشود يعنى « ميم » را عوض از « يا » حرف نداء مى‌آورند و در شعر بطور ندرت يا اللّهمّ وارد شده.