(...إِنَّ الَّذِينَ تدْعُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ لَنْ يَخْلُقُوا ذُباباً وَلَوِ اجْتَمعُوا لَهُ وَانْ يَسلُبْهُمُ الذُّبابُ شَيئاً لاَ يَسْتَنْقِذُوهُ مِنْهُ ضَعُفَ الطّالِبُ وَالْمَطْلُوبُ)(حج/٧٣).

«اى مردم مثلى زده شده است كه به آن گوش فرا دهيد: بت هاى دروغين شما بر خلقت مگس هر چند همه دست به دست هم بدهند، قدرت ندارند، و اگر مگس ناتوان چيزى از آنها بگيرد، آنها قدرت بر باز پس گرفتن آن ندارند، طالب ومطلوب هر دو ناچيز و ناتوانند».

هيچ برهانى نمى تواند در تحقير معبودهاى دروغين به اندازه اين مثل گويا باشد و پوچى اين نوع گرايش را روشن سازد. بت پرستان از اين مثل و تمثيل به عنكبوت كه در آن سوره(آيه ٤١)، وارد است سخت ناراحت شده شروع به مغالطه كردند كه چرا خدا، در تبيين حقايق از اين حيوانات بى ارزش بهره مى گيرد، خدا در پاسخ آنان فرمود:

(إِنَّ اللّهَ لا يَسْتَحيى أَنْ يَضْرِبَ مَثلاً ما بَعُوضَةً فَما فَوقَها فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا فَيَعْلَمُونَ اَنَّهُ الحَقُّ مِنْ رَبِّهِمْ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُوا فَيَقُولُونَ ماذا أَرادَاللّهُ بِهذا مَثَلاً...)(بقره/٢٦).

«خداوند از اين كه به موجودات به ظاهر كوچك مانند پشه و مگس وحتى بالاتر از آنها (از نظر حقارت) مثل بزند، شرم ندارد، آنان كه ايمان آورده اند، مى دانند كه اين مثل ها حق است(و معبودهاى دروغين ازمگس هم پست ترند) و امّا آنها كه راه كفر پيموده(مثل ها را بهانه كرده) مى گويند: منظور خداوند از مثل ها چه بوده است؟».