منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٤٤

اين كه مايه «هدايت»، «بينه» و «فرقان» است چنان كه مى فرمايد:

(...هُدىً لِلنّاسِ وَبَيِّنات مِنَ الْهُدى وَالْفُرقانِ...) (بقره/١٨٥)

«قرآن براى هدايت مردم فرستاده شده و در آن نشانه هايى از هدايت و جدايى حق از باطل است».

وباز مى فرمايد:

(...وَأَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبيناً)(نساء/١٧٤).

«ما به سوى شما نور روشنى را فرو فرستاديم».

طبعاً مفهوم بوده و بدون مراجعه به شأن نزولها نيز مفهوم خواهد بود ولى با توجه به شأن نزولها، معنى آيه روشنتر وبازتر جلوه مى كند.

در اين جا نمونه اى را يادآور مى شويم كه مى تواند شاهد گفتار ما باشد در سوره توبه چنين مى فرمايد:

(وَعَلَى الثَّلاثَة الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتّى إِذا ضاقَتْ عَلَيْهِمُ الأَرْضُ بِما رَحُبَتْ وَضاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لا مَلْجأَ مِنَ اللّهِ إِلاَّ إِلَيْهِ ثُمَّ تابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللّهَ هُوَ التَّوّابُ الرَّحيمُ) (توبه/١١٨).

« آن سه نفر را كه از جنگ تخلف ورزيده بودند تا آن كه زمين با همه پهناورى بر آنها تنگ شد و خود دلتنگ شدند و مطمئن شدند كه پناهگاهى جز خدا نيست آنگاه خدا به آنان توفيق داد تا توبه كنند، خدا توبه پذير و مهربان است».

شكى نيست كه معنى آيه روشن است ولى انسان مايل است در معنى اين آيه از جهات ياد شده در زير نيز آگاه شود:

الف. اين سه نفر چه كسانى بودند.

ب. چرا تخلف ورزيدند.