منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٣
در اين موقع حال ووضع گروه سوم را چنين بيان مى كند:
(...يَقُولُونَ رَبَّنا اغْفِر لَنا وَلاخْوانِنا الَّذِينَ سَبَقُونا بِالإِيمانِ...) (حشر/١٠).
«اين گروه كه پس از مهاجر و انصار پديد مى آيند، حال و وضع آنان اين است كه مى گويد: خدايا برادرانى ايمانى ما را كه در ايمان بر ما سبقت گرفته اند، بيامرز».
در اين جا جمله (يَقُولُونَ رَبَّنا اغفر)حال از جمله (وَالَّذِينَ جاؤوا مِنْ بَعْدِهِمْ)است كه با واو عاطفه بر گروه هاى نخست عطف شده است.
بنابراين مانع ندارد كه (والرّاسِخون فى العلم) جمله معطوفه باشد، و جمله «يقولون» جمله حاليه و بيانگر حال «والراسخون» گردد.[١]
پاسخ به يك سؤال
هرگاه راسخان در علم از تأويل متشابه آگاهند، پس چرا مى گويند «آمنا به» ما به متشابه ايمان آورديم در حالى كه مناسب اين است كه بگويند :«واعلمنا تأويله» ما را به تأويل آن آشنا ساخته اند.
پاسخ اين سؤال روشن است، راسخان در علم در برابر گروهى قرار گرفته اند كه ابداً به متشابه ايمان ندارند و اگر هم از آن پيروى مى كنند فقط به خاطر فتنه انگيزى است چنان كه مى فرمايد:
(فَأَمَّا الَّذِينَ فِى قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاء الفِتْنَة) در اين صورت راسخان در علم براى اظهار مخالفت با اين گروه مى گويند: «ما به متشابه ايمان داريم نه تنها به متشابه ايمان داريم، بلكه به محكم و متشابه هر
[١] امالى مرتضى:١/٤٣٩ـ ٤٤٢.