(أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ يُولِجُ اللَّيْلَ فِى النَّهارِ وَيُولِجُ النَّهارَ فِى اللَّيلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِى إِلى أَجَل مُسَمّىً وََ أَنَّ اللّهَ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ)(لقمان/٢٩).

«آيا نمى بينى كه خداوند شب را در روز و روز را در شب وارد مى كند وآفتاب و ماه را تسخير كرده و هر يك تا زمان معينى در حال حركت هستند و خداوند از اعمال شما آگاه است».

همين طور كه ملاحظه مى فرماييد آيات ما قبل آيه مورد بحث، پيرامون افعال مربوط به مقام ربوبيت سخن مى گويند، افعالى كه مربوط به خدا است و به احدى واگذار نشده است، آنگاه مى گويد: (ذلِكَ بِانَّ اللّهَ هُوَ الحَقّ...)

در اين صورت مى توان گفت ملاك توصيف خدا به حق و غير او به باطل همان داشتن واقعيت مقام الوهيت و ربوبيت است، و يك چنين ملاك فقط درخدا موجود است و غير خدا از اين حقيقت كاملاً پيراسته است از اين جهت، او حق مطلق و غير او باطل مطلق مى باشد.

البته اگر مى گوييم خدا به تنهايى «رب» و كارگردان كارهاى جهان است، مقصود اين است كه «كارگردان» مستقل و غير مستمد از شخص و