و به عبارت روشن تر: ميزان در مقدس بودن جهاد اين نيست كه دفاع از خود باشد، بلكه جهاد در تمام مراحل از آن نظر، انسانى است كه به صورت دفاع از حق و حقيقت صورت پذيرد واگر دفاع از خود و ملت خويش زيبا وانسانى باشد به خاطر اين است كه يك چنين عمل، دفاع از حق وحقيقت است در اين صورت ديگر لزوم ندارد كه فريضه جهاد را به دفاع از شخص و يا ملت منحصر كنيم بلكه هر جا كه دفاع از حق و حقيقت صورت پذيرد هر چند خود انسان و يا ملت او مورد تجاوز قرار نگيرد، جهاد مقدس خواهد بود.

ايجاد اختناق از طرف زمامداران خسروانى ويا قيصرى، وجلوگيرى از نفوذ نور الهى در دل ها ومشغول كردن مردم با عقايد پوسيده و خرافى، تجاوز به حريم حق و حقيقت، و يا تجاوز به حقوق انسان ها است وبايد با چنين اختناق مبارزه كرد ومحيط آزاد به دست آورد و سخن خدا را به گوش مردم رسانيد. آنگاه مردم مختارند، (فَمَنْ شاءَفَلْيُؤْمِنْ وَمَنْ شاءَ فَلْيَكْفُر) .

در جهان امروز حقوقى به نام «حقوق بشر» و جمعيتى به نام حاميان حقوق انسان ها، مطرح است، كسانى كه در ميان مردم به عنوان دفاع از حقوق انسان ها سخن مى گويند و از حقوق آن ها دفاع مى كنند، احترام و آبروى خاصى كسب مى كنند (گو اين كه گاهى در پوشش اين حمايت، يك رشته اغراض سياسى دارند كه مى خواهند از اين طريق به آن برسند).

در اين جا كسى به آنها اعتراض نمى كند كه شما چه مى گوييد، حقوق ملى و يا شخصى شما كه به خطر نيفتاده است، چرا هياهو راه مى اندازيد، چرا؟! براى اين كه حق دفاع، منحصر به دفاع از شخص و شخصيت و مليت نيست، بلكه اگر حقوق بشرى به خطر افتاد در اين صورت بايد به عنوان دفاع