در حالى كه قرآن عمل به ظاهر نيك آنان را كاملاً بى ارزش مى خواند، زيرا گرچه عمل آنها ظاهر شايسته اى داشت ولى در درون، آلوده به انواع غرض هاى ناپاك بود و در اين مورد چنين مى فرمايد:

(ما كانَ لِلْمُشْرِكينَ أنْ يَعْمُروا مَساجِدَ اللّهِ شاهِدِينَ عَلى أنفُسهِمْ بِالكُفر أُولئِكَ حَبطَتْ أعمالُهُمْ وفِى النّارِ هُمْ خالِدُونَ)(توبه/١٧).

«مشركان حق ندارند مساجد خدا را آباد كنند در حالى كه به كفر خويش گواهى مى دهند، اعمال آنها نابود و بى ارزش شده و در آتش جاودانه خواهند ماند».

قرآن هر عمل صالح را ميوه درخت ايمان مى شمرد زيرا عمل، پرتوى از نيت انسان است و خواه ناخواه شكل و رنگ آن را به خود مى گيرد، و هرگز ممكن نيست كه نيت آلوده، بازتاب پاكى داشته باشد و بلكه روزى، آلودگى خود را نشان مى دهد و براى همين لحاظ، عملى را ارج مى نهد كه از درخت

[١] المحجة البيضاء:٦/١٠٨.