درناحيه واجبات و چه در ناحيه محرمات، ورزشى است كه سازنده ايمان و اعتقاد است، و در غير اين صورت، ايمان به خمودى و سستى گراييده و سرانجام نور ايمان به كلى خاموش مى گردد.

قرآن درباره تأثير عمل صالح در اوج گيرى ايمان و ريشه و تقويت آن چنين مى فرمايد:

(... مَنْ كانَ يُريدُ العِزَّةَ فَلِلّهِ الْعِِزَّة ُجَميعاً إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَالْعَمَلُ الصّالِحُ يَرفَعُهُ وَالَّذِينَ يَمْكُرُونَ السَّيئاتِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ وَمَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ)(فاطر/١٠).

«آن كس كه عزت بخواهد، عزت همگى از آن خدا است، كلمه پاكيزه (اعتقاد صحيح) به سوى خدا بالا مى رود، و عمل صالح آن را بالا مى برد آنان كه به مكر و تزوير عمل انجام مى دهند سرانجام آنان عذاب سخت خواهد بود ومكر آنها نابود خواهد شد».

مقصود از «كلم طيب»، الفاظ توحيد نيست بلكه اعتقاد صحيحى است كه سعادت انسان به آن بستگى دارد واين الفاظ حاكى از آن عقيده است، و اين اولين بار نيست كه قرآن، از عقيده به «كلمه» تعبير آورده، بلكه در قرآن نظايرى دارد آنجا كه مى فرمايد:

(أَلَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَة كَشَجَرة طَيِّبَة أَصْلُها ثابِتٌ وَفَرْعُها فِى السَّماءِ * تُؤْتِى أُكُلَها كُلَّ حين بِإِذْنِ رَبِّها...)(ابراهيم/٢٤ ـ ٢٥).

«آيا نديدى كه چگونه خدا كلمه پاكيزه را به درخت پاكيزه اى مثل زد (و تشبيه كرد) كه اصل آن در دل زمين برقرار و شاخه هاى آن بر آسمان است به اذن خدا ميوه هاى خود را در همه اوقات مى دهد».