١. هدف از انجام عمل صالح بالا بردن معنويت و تكامل روحى انسان است و تكامل روحى در صورتى تحقق مى پذيرد كه عمل از هر نوع «خودخواهى » و «سودجويى» پيراسته گردد، و عشق به خدا و عشق به كسب رضايت او، انگيزه انسان شود در اين صورت است كه «انسانيت» و «نفسانيت» نابود مى گردد و عشق به كمال مطلق، سراسر روح انسان را فرا مى گيرد و تكامل، تحقق مى پذيرد.

ولى اگر فاعل از چنين انگيزه اى فارغ باشد، طبعاً، «خودمحورى» به ميان آمده و «خودخواهى» و «غير خودنخواهى» جانشين همه چيز مى گردد، و يك چنين انسان با چنين روحيه اى، از ديوان و دَدان بدتر بوده و مصدر شر و فتنه مى باشد.

٢. عمل صالحى كه از روح پاكى به نام «ايمان به خدا» صورت پذيرد نه تنها مايه تكامل روح وروان فاعل است بلكه مايه كمال خود «فعل» نيز مى باشد زيرا كسيكه كارى را براى خدا انجام مى دهد به حكم اين كه او از درون و برون او آگاه است و به حكم اين كه انسان به اميد پاداش هاى او تلاش مى كند، به جاى ظاهرسازى، در اتقان عمل و استوارى كار، مى كوشد و چون پاداش هاى الهى را تخلف ناپذير مى داند در استمرار و بقاى عمل مى كوشد در حاليكه اگر انگيزه، سودجويى و تظاهر در كار باشد به ظاهر سازى اكتفا كرده و كار را تا آنجا ادامه مى دهد كه به هدف مادى خود برسد و پس از تحصيل مقصود، با هر نوع عمل صالح وداع مى نمايد.

در طول زندگى براى همگان يك مسأله بسيار محسوس و ملموس است و آن اين كه هر نوع «مؤسسه خيريه» كه به وسيله مردان با ايمان ساخته و