(وَكَذلِكَ أَوحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا ما كُنْتَ تَدرِى مَا الكِتابُ وَلاَ الإِيمانُ وَلكِنْ جَعَلْناهُ نُوراً نَهْدى بِهِ مَنْ نَشاءُمِنْ عِبادِنا وَإِنَّكَ لَتَهْدى إِلى صِراط مُسْتَقيم)(شورى/٥٢).

«قرآن را به فرمان خود به تو وحى مى كرديم در صورتى كه به طور تفصيل از مضامين آن آگاه نبودى (و به همين صورت به آن ) اذعان و ايمان نداشتى وما آن را نورى قرار داديم كه به وسيله آن هر كدام از بندگان خود را بخواهيم، راهنمايى مى كنيم و تو نيز به راه راست هدايت مى كنى».

مقصود از «روحاً» در جمله (وَأَوحَيْنا إِلَيْك رُوحاً) به عقيده بسيارى از مفسران، به قرينه لفظ (أوحينا) قرآن است، و ضمير در جمله (ولكن جعلناه نوراً) به روح بر مى گردد و نتيجه آيه اين مى شود كه ما قرآن را به تو وحى كرديم وآن را نورى قرار داديم كه وسيله آن بندگان شايسته هدايت را، راهنمايى