قرآن در اين آيه، عمل گروهى را كه كار خود را براى كسى، با منت و اذيت زبانى بدرقه مى كنند به كار رياكار تشبيه مى كند، و قدر مشترك هر دو اين است كه هيچكدام كار را براى خدا صورت نمى دهند زيرا اگر انگيزه كار، خدا، بود هرگز منت نمى گذاشت، و تصريحاً و تلويحاً كار را به رخ طرف نمى كشيد، اين يك تشبيه.

آنگاه قرآن بر مى گردد عمل رياكار را به عمل آن دهقان تشبيه مى كند كه بر قطعه سنگ محكمى كه قشرهايى از خاك بر آن نشسته باشد بذر بيفشاند و يك چنين زمين كه در معرض خورشيد و هواى آزاد است، ناگهان با باران درشت و سيل آسا روبرو مى شود و همه آن قشر خاك و بذرها را شسته و جز سنگ صاف كه چيزى در آن نمى رويد، براى او باقى نمى گذارد، چرا دهقان از اين عمل نتيجه نگرفت براى اين كه، كار وى ريشه نداشت و دانه، هر چه زور داشته باشد نمى تواند دل سنگ را بشكافد.

هر آنك افكند تخم بر روى سنگ جوى وقت دخلش نيابد به چنگ

در حالى كه هر گاه عمل او ريشه دار بود و بذر خود را در يك سرزمين آماده و خاك قابل نفوذ مى افشاند اين باران نه تنها، آسيبى به آن نمى رساند بلكه به رشد و پرورش او كمك مى كرد.

از نظر قرآن اعمال افراد رياكار شبيه كار آن دهقان است در حالى كه اعمال افراد با ايمان كه كار را براى خدا صورت مى دهند درست نقطه مقابل آن است آنجا كه مى فرمايد:

(وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمُ ابْتِغاءَمَرضاتِ اللّهِ وَتَثْبِيتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ