قسمتى از آياتى كه خدا را به «حق» توصيف مى كند همان بود كه از سوره هاى حج و لقمان تحت شماره هاى ٦٢ و٣٠ نقل كرديم در آيات ديگرى نيز خدا به عنوان حق مطلق توصيف شده است مانند:

(فَذلِكُمُ اللّهُ رَبُّكمُ الحَقُّ فَما ذا بَعْدَ الْحَقّ إِلاَّ الضَّلالُ فَأَنّى تُصْرَفُونَ) (يونس/٣٢).

«اين چنين است پروردگار حق شما، و پس از حق، جز گمراهى چيزى نيست، كجا مى رويد».

(...وَ يَعْلَمُونَ انَّ اللّهَ هُوَ الحَقُّ المُبِينُ)(نور/٢٥).

«مى دانند كه خدا، حق آشكار است».

(هُنالِكَ الولايةُ للّهِ الحَقِّ...)(كهف/٤٤).

«آنجا حكمفرمايى از آن خداى حق است».

(فَتَعالَى اللّهُ المَلِكُ الحَقُّ ّ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ...)(مؤمنون/١١٦).

«بالاتر و برتر است فرمانرواى حق، جز او خدايى نيست».

جهان در چشم انداز عارف

در حالى كه در تقسيم هستى وواقعيت به واجب و ممكن، يا به موجود مستقل و غير مستقل، نمى توان وجود ممكنات را انكار كرد يا آنها را موجودات مجازى دانست، و براى آنها واقعيتى قائل نشد، بلكه همان طور كه يادآور

[١] تقسيم حق و باطل به مطلق و نسبى، ارتباطى به نسبى بودن صدق و كذب قضايا در علم منطق ندارد و مطلب بر افراد آگاه، پنهان نيست.