بحث گذشته پيرامون انوار معنوى به روشنى ثابت كرد كه قرآن، تورات، انجيل، پيامبر اسلام، ايمان و عمل صالح، انوار معنوى الهى مى باشند و تشبيه آنها به نور حسى به خاطر اين است كه آثار نور ظاهرى در اين انوار معنوى به گونه اى موجود است، زيرا انوار معنوى بسان انوار حسى داراى خصوصيات ياد شده در زير مى باشند:

١. اگر نور حسى، روشنگر راه از چاه و مسير از بيراهه است، كتاب هاى آسمانى و پيامبران، روشنگر راه سعادت و خوشبختى، وجدا كننده حق از باطل مى باشند چنان كه خدا درباره قرآن مى فرمايد:

(يَهْدِى بِهِ اللّهُ مَنِ اتَّبَعَ رِضْوانَهُ سُبُلَ السَّلام وَيُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلى صِراط مُسْتَقيم)(مائده/١٦).

«خدا به بركت قرآن، كسانى را كه از (وسايل) خشنودى او پيروى مى كنند به راههاى ايمنى بخش هدايت مى كند، و از تاريكى ها به سوى روشنى مى برد و آنها را به راه راست رهبرى مى نمايد».

درباره پيامبر گرامى صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم مى فرمايد:

(...وَإِنَّكَ لَتَهْدِى إِلى صِراط مُسْتَقيم)(شورى/٥٢).

«تو اى پيامبر به راه راست رهبرى مى كنى».