منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٣٤

١. اميد به رحمت خدا

قرآن در آيات متعددى و در ضمن ستايش افراد با ايمان مسأله اميد و رحمت خدا را مطرح مى كند و مى فرمايد:

(يَحْذَرُ الآخِرَةَ وَيَرْجُوا رََحْمَةَ رَبِّهِ)(زمر/٩).

«از (عذاب) سراى ديگر مى ترسد، و به رحمت خدا اميد دارد».

و در آيه ديگر مى فرمايد:

(...أُولئِكَ يرجُون رَحْمَةَ اللّهِ)(بقره/٢١٨).

«آنان به رحمت خدا اميد دارند».

ولى براى اين كه اميد به رحمت حق نبايد جنبه منفى به خود بگيرد و انسان به بهانه رحمت خدا، از وظايف شرعى شانه خالى كند، قرآن در آغاز آيه نخست مى فرمايد:

(أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيلِ ساجِداً وَقائِماً يَحْذَرُ الآخِرَةَ...) (زمر/٩).

«آيا آن كسى كه در نيمه شب خدا را در حال سجده و قيام، عبادت مى كند و از (عذاب) سراى ديگر مى ترسد، (با ديگران كه چنين نيستند يكسان است)».

اين جمله مى رساند كه اميد مفيد به رحمت خدا، با عبادت در دل شب كه يك عبادت مستحبى است بايد توأم باشد و هرگز نبايد انسان به بهانه اين كه رحمت خدا گسترده است، نوافل تا چه رسد فرايض را ترك نمايد.

مردى به حضرت صادق عليه السَّلام گفت: گروهى از دوستان شما به بهانه اميد خدا نافرمانى مى كنند، امام فرمود: دروغ مى گويند آنان از شيعيان ما نيستند.