البته محققان اسلامى در بيان حقانيت اين نوع قضايا بيانات و توجيهات ديگرى دارند كه فعلاً براى ما مطرح نيست وآنچه مى تواند براى عموم مفيد و سودمند باشد همان است كه بيان گرديد.

قرآن و ملاك حقيقت

قرآن بسان هر فيلسوف رئاليست، ملاك حق بودن را حقيقت داشتن و معنى حقيقت داشتن را انطباق فكر و انديشه، كلام و سخن، فعل و كار، با متن واقع و نفس الامر مى داند و اين حقيقت از مطالعه آياتى كه پيرامون «حق»، «صدق»، «باطل» و«كذب» وارد شده است به روشنى استفاده مى شود در اين بحث، فرصت آن نيست كه بتوان به اين آيات اشاره كرد ولى اجمالاً چند آيه را يادآور مى شويم.

قرآن درباره اهل كتاب كه مسيح را خدا مى دانند و او را به گونه اى توصيف مى كنند كه با واقع وفق نمى دهد، چنين گويد:

(يا أَهْلَ الكِتابِ لا تَغْلُوا فِى دِينِكُمْ وَلا تَقُولُوا عَلىَ اللّهِ إِلاَّ الحَقُّ...)(نساء/١٧١).

«اى اهل كتاب در آيين خود غلو نكنيد و بر خدا جز حق و آنچه واقعيت دارد نسبت ندهيد».

قرآن درباره منكران رستاخيز و بهشت و دوزخ كه مى گفتند:

(...إِنْ هِىَ إِلاَّ حَياتُنَا الدُّنْيا وَمَا نَحْنُ بِمَبْعُوثِينَ) (انعام/٢٩).

«زندگى همين زندگى دنيا است و ما برانگيخته نمى شويم»، چنين مى گويد: