اگر مقصود از «رسوله» پيامبر آنان يعنى حضرت كليم و حضرت مسيح باشد، در اين صورت معنى آيه اين مى شود كه حرام هاى كتاب هاى خود را از شراب و ربا، حرام نمى شمارند. و اگر مقصود از آن، «پيامبر» اسلام باشد، مقصود اين است كه آنها در برابر حرام هاى قرآن تسليم نمى شوند. از آنجا كه لفظ «رسول» در آيه به صورت مفرد آمده است، ناچار بايد گفت: مقصود از آن، پيامبر اسلام است و اگر مقصود پيامبران خودشان بود، مناسب بود بفرمايد «ورسلهم» چنان كه در آيه ديگر مى فرمايد:

(وَلَقَدْجائَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالبَيِّنات)(اعراف/١٠١).

«پيامبران آنان با دلايل روشن به سوى آنها آمدند».

٣. (وَلا يَدينُونَ دِينَ الحَقِّ) :« آيين حق را نمى پذيرند».

مقصود از «دين الحق» همان آيين اسلام است به گواه اين كه در آيه اى از همين سوره مى فرمايد:

(هُوَ الّذى أَرْسَلَ رَسُولهُ بِالهُدى وَدِينِ الحَقّ...) (توبه/٣٣).

«او است كه پيامبر خود را با هدايت و آيين حق فرستاد».

قرآن با اين دلايل سه گانه جهاد با آنها را لازم مى شمرد و يادآور مى شود كه:

اكنون كه از مسير آيين حق منحرف شده ايد و انبوهى از خرافات جايگزين عقايد راستين شده است و حاضر نيستيد كه فكر و ذهن خود را از اين خرافات شستشو دهيد، و از طرفى، آلودگى به شراب، رباخوارى، خوردن گوشت خوك و بسيارى از بى بند و بارى هاى جنسى، محيط زندگى شما را فرا گرفته است، لااقل بايد به صورت يك اقليت در كنار مسلمانها با