منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٠٤
دو ايمان داريم چنان كه مى فرمايد:
(كلٌّ من عِنْدِ رَبِّنا) .
خلاصه هدف از اين تعبير (آمنا به)انتقاد از روش گروه معاند است كه با فتنه انگيزى در مقام طعن به آيه متشابه مى باشند تو گويى اصلاً به آن ايمان ندارند، آنان براى نقد نظريه آنها، مى گويند: (آمنا به) گواه روشن بر اين كه ايمان به صحت متشابه مانع از آگاهى انسان از تأويل آن نيست اين است كه اين گروه همان طور كه به «متشابه» ايمان دارند، به محكم نيز «ايمان» دارند چنان كه مى گويند: (آمّنا بِهِ كلٌّ من عِند ربّنا)اگر ايمان به محكم مانع از آگاهى ازمفاد آن نيست، طبعاً ايمان به متشابه نيز مانع از علم به تأويل آن نخواهد بود.
پاسخ به سؤال ديگر
در آيه مورد بحث پاسخ به يك سؤال باقى است و آن اين كه لفظ «اما» در جمله (فأمّا الّذين فى قلوبهم زَيغ) ، «أما»ى تفصيلى است وچنين «اما» به خاطر انجام تفصيل بايد تكرار شود اكنون سؤال مى شود كه لنگه دوم آن چيست؟
پاسخ
همان طور كه در سؤال يادآورى شد اين «اما» براى تفصيل است يعنى به تفصيل سخن قبلى مى پردازد و به اصطلاح تشقيق شقوق مى كند.
ولى در زبان عرب گاهى همه شقوق را در كلام مى آورند و گاهى يكى از